iiwi's world of madness

Ik heb toch best leuke dingen gedaan in mijn leven

2012-01-03T19:10:00.002+01:00

Ik ben van Parma naar Rome gaan lopen, al ben ik niet verder gekomen dan Lucca, ik heb van Dublin langs de kust van Ierland gefietst tot Galway, ik ben langs gletschers in Noorwegen gefietst, en over gletschers in Zwitserland gelopen, ik heb New York gezien en de muur langs Berlijn gefietst, ik heb een man en een vrouw liefgehad, ik heb brood leren bakken en bonbons leren maken, ik heb in de Middellandse zee gedoken, ik heb meer dan 1700 boeken vrijgelaten, ik heb leren saxofoon spelen, ik heb wit en rood en blauw en paars en metallic haar gehad, ik heb Luke Vibert en Patti Smith ontmoet, ik heb 25 kilometer hardgelopen, ik heb Rothko's gezien, ik heb whisky gedronken.

Nederland in 2011

2011-12-31T07:37:00.000+01:00

is wakker worden met een gezin uit Zoetermeer op de radio, dat om zes uur 's ochtens opstaat om met de auto naar Rotterdam te gaan om oliebollen te komen bij de kraam daar waar de oliebol door het AD is uitgeroepen tot de lekkerste bol van Nederland, die het te gevaarlijk vindt voor de buurt om de oliebollen in de kraam te bakken en ze uit Sneek laat inrijden.

De waarheid over de bezuinigingen?

2011-10-20T16:56:00.008+02:00

De regering bezuinigt vanwege de crisis
Overal hoor je het: door de banken- en eurocrisis moeten we bezuinigen. Daarom moet de regering Wilders de komende vier jaar 18 miljard besparen. Dit is niet waar. De 18 miljard bezuinigingen zijn een berekening van de Centraal Bureau van de Statistiek (CBS). Zij gaat ervan uit de de vergrijzing de komende tientallen jaren tot grotere kosten zal leiden. Vooral extra zorgkosten en extra AOW. Om deze kosten op te vangen moet er volgens het CBS door de regeringen ieder jaar 29 miljard minder worden uitgegeven. Een structurele bezuiniging heet dat. De 18 miljard van de regering zijn daar een deel van. Of de kosten voor de ouderenzorg zo hoog oplopen is feitelijk ook nog onderdeel van debat. Dat zijn meningen erg over verdeeld.
De crisissen hebben hier dus niet veel mee te maken. We gaan een probleem van te komende te dertig tot vijftig jaar proberen op te lossen in en tijd van economische crisis. Of dat nou zo handig en verstandig is?

De bankencrisis heeft Nederland toch veel geld gekost?
Dat valt ook nog te bezien. De banken hebben zich volstrekt onverantwoordelijk gedragen en bankpresidenten zijn inhalige figuren die zelfs in tijden van crisis enorme bonussen hebben opgestreken. Maar banken en verzekeraars hebben geld geleend van de overheid en zijn bezig om dat terug te betalen. Met rente. Dat heeft de staat dus geld opgeleverd.
De staat heeft de ABN-AMRO bank gekocht. Dat heeft geld gekost, maar daar staat het bezit van de bank tegenover. Op de balans kwam immers de bank te staan. Iedere econoom en politicus kon toen vertellen dat dat geen kostenpost was. Maar nu vertellen ze dat niet meer. Omdat het nu niet meer zo goed uitkomt.
Met die bank kun je van alles. Het had de huisbank van de staat kunnen worden. Het had en invsteringsbank kunnen worden, die, nu andere banken niet meer durven, investeert in bedrijven. Maar daar heeft de regering niet voor gekozen.
Wat heeft de staat dan wel geld gekost? De deeltijd WW. Bedrijven die dreigden om te vallen konden in plaats van mensen ontslaan deeltijd WW aanvragen. De werknemers bleven in dienst, maar de staat betaalde WW. Maar als de deeltijd WW er niet geweest was, waren deze mensen ontslagen en had het net zo goed WW gekost, en vermoedelijk langer.
Wat wel echt geld heeft gekost is de verkeerde raming van de economische groei. De regering van toen (Balkenende-Bos) verwachtte 2,5 procent groei, maar dat werd veel minder. De staat had echter wel al geld uitgegeven op basis van 2,5 procent economische groei.

En de Grieken dan?
De Griekse crisis gaat Nederland geld kosten. Griekenland zal zijn schulden niet kunnen betalen en de gehele Europese Unie draait daar voor op. Zo gaat het zijn, denk ik. Je kunt zeggen dat we dat niet moeten doen, zoals Wilders blijft roepen, maar dat is onrechtvaardig tegenover alle Grieken, die net als wij part noch deel hebben aan de eurocrisis. Bovendien, als je het niet doet blijft de crisis maar dooretteren, als een puist die je niet uitdrukt. In de huidige bezuinigingen is hier nog geen rekening mee gehouden. Gaat het slechter, dan moet er volgens het gedoogkabinet extra bezuinigd gaan worden.
Door de griekse crisis staat op dit moment de rente voor Nederlandse obligaties heel laag. Iedereen wil ze hebben. Opbrengst voor de staat: acht miljard per jaar.

Wij hebben nog niets gevoeld van de crisis
Dat zegt minister de Jager van financiën. De staat heeft de crisis opgevangen en nu moeten alle Nederlanders het gaan merken. Dit is niet waar. De Volkskrant van 17 september laat koopkrachtplaatjes zien van allerlei bevolkingsgroepen. Rijken, armen, mensen met en – zonder kinderen. Uit die plaatjes blijkt dat bijna iedereen er in 2009 op vooruit is gegaan. In 2010 en 2011 is iedereen er in koopkracht echter zo op achteruit gegaan dat de vooruitgang van 2009 volledig is tenietgedaan. We hebben met zijn allen dus wel degelijk betaald voor de crisis.

Op alles wordt bezuinigd
Het is ook interessant om te kijken naar waar wel geld voor is in deze tijd. De regering Wilders trekt geld uit voor veel meer wegen. Heel veel asfalt komt erbij. De regering Wilders trekt geld uit om plannen te maken voor een nieuwe kerncentrale. Alleen al het maken van plannen en kijken of vergunningen kunnen worden afgegeven kost miljoenen. De regering doet niets aan de hypotheekrenteaftrek. De Hanzespoorlijn wordt geopend. Er is veel geld voor beveiliging, camera's op straat, een nieuw biometrisch paspoort. De belasting voor bedrijven blijft heel erg laag. Grote bedrijven betalen eigenlijk helemaal geen belasting.

Het huishoudboekje is in eerste instantie een kwestie van prioriteiten stellen. Zijn dit nu de prioriteiten die gesteld moeten worden als iedereen er flink op achteruit gaat? Of kun je dit beter investeren in huurtoeslag, zorgtoeslag en kinderopvangtoeslag?

vakantieobservaties: het openbaar toilet

2011-08-13T09:57:00.001+02:00

Plassen op locatie was vroeger simpel: Bij de WC zat een mevrouw met een schoteltje. Daarin legde je muntjes, ging naar binnen en plassen. Als je moest poepen legde je wat extra's in het schoteltje, een soort stankbelasting. Maar nu is er de techniek, die deze mevrouw overbodig maakt.

Zodoende is er een schuifhek bij de ingang van het toilet, zo'n hek als je ook bij de metro hebt. Je gooit 10 kronen in de automaat en het hek gaat automatisch open en je kunt naar binnen om te plassen. Maar niet iedereen heeft natuurlijk een tien kronen muntje. Dus naast de hekautomaat staat een wisselautomaat. Hierin gooi je je vijf kronenmuntjes, of je vijftig kronen biljetten, en je krijgt je wisselgeld in tien kronenmuntjes.

Maar ja, er zijn onverlaten die zo nodig moeten en helemaal geen geld hebben. Die springen over het hek en rennen naar het toilet. Daarom is er een bewaker achter het hek, die deze booswichten in de kraag vat voor ze gratis kunnen piesen. Om deze bewaker te beschermen is er een huisje gebouwd van plexiglas, waar hij in kan schuilen tijdens het grote zomertoiletoproer.

Daar stond ik met mijn tienkronenmuntje. Ik deponeerde hem in de automaat, maar niets. Ik kreeg mijn muntje terug. Terwijl ik onrustig voor het poortje danste, met mijn benen tegen elkaar, probeerde ik het nog een paar keer, zonder resultaat. Het hek bleef voor mij gesloten. Ik mocht van de techniek niet piesen. De bewaker kwam kijken, maar kreeg het ook niet voor elkaar. In zijn plexiglazen huisje drukte hij vermoedelijk op een rode override knop. Het hek ging open. Ik gaf de tien kronen aan de bewaker en kon piesen. Alleen het schoteltje ontbrak.

Sprossen

2011-06-07T14:27:00.001+02:00

Taugé is hot. Dus toog een team van het NOS journal naar een teler, om hem uit te laten leggen hoe verantwoord hij bezig was (journaal van 6-6-11). Met een blauw haarnetje en een witte jas stond de teler bij zijn groeibakken taugé. Heel wetenschappelijk allemaal, als in een laboratorium.
Niets mis mee, ruik maar!, vond de teler en haalde met zijn blote hand een hand vol taugé uit het water van de groeibak. De interviewer rook onwillig wat aan de taugé. Niets aan te ruiken, vond hij. De teler duwde het ook nog even onder zijn eigen neus en snoof. niets mis mee, een goed product, zei hij en hij liet hand met taugé weer boven de groeibak zweven. Je kon het niet zien, want de reportage eindigde hier, maar het had er alle schijn van dat hij de taugé weer gewoon in de groeibak liet vallen.
Mocht er deze periode een geheimzinnig virus uitbreken in Nederland, ik weet de bron!

Reiger

2011-04-16T18:50:00.003+02:00

Tien uur 's ochtends; ik begin met rennen. De deur van de ruimte met de stalen schuren van ons flatgebouw bonst achter mij dicht. Dribbelend loop ik langs ons flatgebouw, neem de hoek en ren aan de voorkant langs het raam van mijn flat. Het is het begin van een twintig kilometer run; ik dribbel wat, spieren was losser maken, de weersomstandigheden voelen. Naast mij de sloot, boven mij de lucht die een belofte van en prachtige lentedag in zich heeft, en die belofte eigenlijk de hele dag zou houden. Boven mij vliegt een reiger, majestueus, haar spanwijdte showend. Ik blijf omhoog kijken en stop met rennen. De reiger stopt met vliegen, houdt haar vleugels stil en zweeft als magisch op de lucht, draait haar lichaam en stuurt wat naar rechts. Dan houdt ze haar vleugels in, doet haar poten naar voren en landt ze op mijn dakterras.

Afghanistan

2011-02-09T08:34:00.004+01:00

We gaan weer naar Afghanistan. We gaan er politie trainen. Ook GroenLinks is om, want de training duurt langer dan gepland. Een periode waarin we de Afghaanse agenten gaan leren lezen en schrijven, want een van de problemen is het analfabetisme van de agenten. "Zolang alfabetsering nog geen vast onderdeel uitmaakt van het curriculum zal Nederland dit zelf opnemen in de basisopleiding", heet dat. Ik ben benieuwd wie onze jongens zo snel Afghaans gaat leren...

John Lennon

2010-12-08T20:00:00.002+01:00

Vandaag zou John Lennon 70 zijn geworden. Zijn dood werd herdacht in de Wereld draait Door met Patricia Paay, Joop van Zijl en Henk Bleeker. Arme John Lennon.

Geldautomaten

2010-11-05T19:46:00.005+01:00

Toen de eerste geldautomaat bij de bank in mijn woonplaats Delfzijl kwam, waren wij kinderen opgetogen. Een automaat waar zomaar geld uit kwam. Wij zouden miljonair worden, zodra we zouden begrijpen hoe die machine werkte. Met een computer, vertelden onze ouders en leraren ons. Die kon geld tellen en je pinpas herkennen. Er zou geld inzitten in verschillende laatjes. Met zuignapjes werden de briefjes één voor één uit de laatjes getrokken en via een kleine lopende band kwam het geld uit de gleuf! Maar ik wist wel beter! Ik wist het altijd diep van binnen: De geldautomaat, dat werkt zo:
- Je voert je pas in.
- Je typt je pincode in (laat je niet afleiden tijdens deze transactie).
- Je drukt hoeveel geld je wilt hebben, in tien euro's.
En dan is er een mannetje in de geldautomaat die het telt en het geld in de gleuf steekt.

En nu weet ik dat zeker, want wat staat er op teletekst? "Staking treft geldautomaten België".

Let op! Ongelijk fietspad.

2010-11-05T11:18:00.007+01:00

Ik vraag me wel eens af: Stel dat een toerist in Nederland op de weg zou rijden, hoeveel van de borden zouden daadwerkelijk begrijpelijk zijn? In ieder geval niet de gele verkeersborden die steeds vaker de weg beheersen. 'Verkeerssituatie gewijzigd!' Wat moet je daarmee? Je herinneren hoe de verkeerssituatie was? 'Let op! Verkeer van rechts!' Ja euh, duh! En dan zijn er nog de kleinere borden, die aangeven dat je hier je kliko kunt aanbieden, dat de winkels ondanks de stremming toch bereikbaar zijn of dat parkeren in de straat niet mogelijk is en je voor het parkeren van je auto route G moet volgen, waarbij de rest van de wijk volgestouwd is met borden met een G met twee zwarte schuine strepen erdoor erop. Voor iedereen die het Nederlands niet machtig is, is het een volstrekt onoverzichtelijke situatie. Hoofd recht vooruit, blik op oneindig, doorrijden en hopen dat het goed komt.
Maar ook voor de verkeersdeelnemer die het Nederlands wel onder de knie heeft wordt het steeds moeilijker om de borden te begrijpen. Vandaag kwam ik tijdens het rennen een geel bord tegen. 'Let op! Ongelijk fietspad!' stond erop.
Waar in hemelsnaam wil men de argeloze verkeersdeelnemer die met zijn kleutertje in het kinderzitje op het stuur van de fiets komt aanrijden met dit bord voor waarschuwen? Ik stop met rennen, kijk naar het bord, ik kijk naar het fietspad... Hoofd recht vooruit, blik op oneindig, doorrennen en hopen dat het goed komt.

Nu even niet!

2010-10-06T17:33:00.003+02:00

Wildersloze woensdag. Laten we dat nou gewoon afspreken. Anders komen we die vier jaar nooit door.

All animals are equal

2010-10-06T09:06:00.004+02:00

piep piep piep...
"Goedemorgen, met 1-1-4 red een dier, met Tamaraaa."
"Hallo, met iiwi. Zeg ik sta hier in Barneveld bij een schuur en daarin zitten 75.000 kippen en die hebben allemaal 20 bij 30 centimeter ruimte."
"Oh, dat is normale bedrijfsvoering hoor, meneer iiwi."
"Maar ze staan op roosters in hun eigen stront en hun snavels zijn weggebrand. Haantjes worden levend gefileerd en de kippen zien nooit daglicht."
"Ja meneer iiwi, zo houden wij kippen in Nederland. Geen probleem hoor, dat is geen dierenmishandeling hoor. Is er verder nog iets?"
"..."

weer eens een onderzoek

2010-10-05T08:55:00.004+02:00

Ik heb wel vaker blogitems gemaakt over onderzoeken met vraagtekens. Nou, er is er weer eentje. De Universiteit van Wageningen heeft onderzoek gedaan naar het eetgedrag van ouderen in twee verpleeghuizen, en wat blijkt...
Ouderen in een verpleeghuis eten meer als ze smaakvollere maaltijden krijgen voorgeschoteld (De ouderen kregen een aperitief in plaats van soep en kregen een kopje koffie met lekkernij toe).
Het lijkt me dat dit onderzoek dringend in meerdere verpleeghuizen moet worden onderzocht om het te bevestigen, het kan ons inzicht in het eetpatroon van mensen helemaal op zijn kop zetten!

Btw: Ik heb het idee dat bij dit onderzoek de ouderen behalve lekkerder eten ook gewoon meer eten kregen (lekkernij toe) dan de controlegroep, wat de uitkomst van het onderzoek heeft beïnvloed.

Gehandicapt

2010-09-26T10:22:00.003+02:00

Afgelopen vrijdag heb ik een rollator opgehaald met de trein. Niet voor mijzelf, ik ben gelukkig nog mobiel. Ik heb hem nodig voor een foto. Een rollator, dat is eigenlijk hetzelfde als een winkelwagentje. Die gaat ook nooit de kant op die je wilt.
Zodra je gaat lopen met een rollator, voel je je ook gehandicapt. De klein stapjes die je ermee kunt zetten, het houterige voortbewegen, dat je net even krommer moet staan dan normaal om bij de handvaten te kunnen. Een rollator is een Selffulfilling prophecy, de catch 22 van de minder mobiele medemens. Zodra je met een rollator loopt voel je je ook minder mobiel en gedraag je je ook minder mobiel. Een gevoel van schaamte en onderworpenheid overviel me zodra ik me met de rollator voortbewoog. Mijn rug werd nog een beetje krommer.
Pas met een rollator merk je hoe vreselijk slecht onze voetpaden zijn. Hobbel de bobbel, kuilen, deuken en kastanjewortels maken de route over de niet egaal liggende trottoirtegels ontoegankelijk. Iedere kuil, iedere scheefliggende tegel is een schok door mijn polsen. Door het niet geknipte gemeentegroen dat over het voetpad groeit kun je er niet meer langs zonder schrammen in je gezicht te krijgen. Waarom is het stoplichtknopje aan de overkant van het fietspad? De staat van de voetpaden in Utrecht is verschrikkelijk. En dan is het nog niet eens herfst, met de afgewaaide boomtakken en de gevallen bladeren waardoor je de kuilen en kanstanjewortels niet meer ziet.
Met een rollator zie je ook hoe vriendelijk de mensen zijn. "Lukt het zo?" "Moet ik even helpen instappen?" "U wilt hier zeker zitten?" De bus stopt net een fractie eerder, groepjes gaan uit elkaar om je erdoor te laten, mensen kijken net iets minder stuurs, de auto wacht bij het zebrapad. Mensen doen weer normaal.

supermarktmuziek

2010-03-24T08:00:00.003+01:00

Gisterenavond was ik in de Albert Heijn en ze draaiden Let it be, gevolgd door Perfect day. Gelukkig werd dat gevolgd door Careless whisper, zodat ik niet hoefde te onderkennen dat ik houd van supermarktmuziek.

Papadag

2010-03-13T08:47:00.002+01:00

Zowel Wouter Bos als Camiel Eurlings stappen (voorlopig) uit de politiek omdat ze meer tijd willen hebben voor hun gezin. Ik gun hun en hun familie dat van harte. Het lijkt mij goed voor het gezin en de kinderen als ze een papa hebben die zo betrokken is bij ze. Heerlijk, voetballen in de tuin, de eendjes voeren in het park, voor het eerst met de kinderen naar groep 1, tranende ogen als je oogappel zijn jasje op de kapstok hangt en in de klas loopt, verdwijnt uit je leven en na vier uur terugkomt met verhalen over de tekening die hij gemaakt heeft van papa en mama bij de boom, de glimlach als hij voor het eerst papa spelt met zijn letterblokken, verhaaltjes voorlezen voor het slapengaan.
Bos en Eurlings zijn de emancipatoire voorbeelden van nu. Maar, laten we wel zijn, zij kunnen dat omdat ze een goudgerande regeling hebben. Ze hoeven niet te solliciteren, niet naar het Werkplein, hoeven niet in een reïntegratietraject en houden voor zes jaar hun wachtgeldregeling. Voor de vrachtwagenchauffeur of de financial-manager die ook meer tijd wil voor zijn gezin en kinderen is het toch een stuk moeilijker. En een bijstandsvader mag geen eens tijd hebben voor zijn gezin en kind, die moet gewoon werken. Kamerleden worden pas echt voorbeelden van emancipatie als ze een wet maken waarbij ook de vader met een kleiner inkomen, de modalen, de scharrelaars, de mogelijkheid krijgen om een tijd met hun kind samen te zijn.

Stem

2010-03-03T18:20:00.005+01:00

Vandaag mag ik weer kiezen voor de gemeenteraad. Volgens ex-minister van der Laan van wijken en integratie een "feest voor de democratie". Hij begrijpt maar niet waarom toch zo weinig mensen komen stemmen.
Ik wel.
Voor gemeenteraden kun je niet tussentijds stemmen, zoals bij de Tweede Kamer. Als de regering uit elkaar ploft krijg je nieuwe verkiezingen. Als de gemeenteraad uit elkaar ploft, dan gaan ze opnieuw onderhandelen. De stemverhouding blijft dus vier jaar hetzelfde. Je zou dus verwachten dat er een mooie lange campagne aan vooraf gaat. Tenslotte staan die stemmen zeker voor vier jaar vast, dus je stem is extra belangrijk.
Nou, met die lange mooi campagne valt het nogal tegen. Dit jaar bijvoorbeeld duurde de campagne één maand. Één maand campagne, voor een stem die vier jaar geldt. Dat gegeven alleen al is beschamend voor de democratie.
Nu ben ik best politiek betrokken en wil en vraag best informatie. Ik heb gekeken naar de lokale tv, gezocht naar de kraampjes van de partijen in de straat op vrijdagen als ik naar de stad ga. Ik heb gewacht op lokale verkiezingsdebatten in de wijk, gezocht naar lokale verkiesbare voormensen die mij zouden overtuigen dat mijn stem bij hun thuishoorde. Ik heb ze niet gezien. Het enige wat ik heb ontdekt waren halfbeplakte stemborden, die vanwege de kou binnen waren beplakt en daarna naar buiten gezet.
Ik zou van geen enkele partij weten wat ze nou met mijn stad willen doen in die vier jaar. Er moet vanwege de crisis door de gemeente enorm bezuinigd worden. Het is er niet over gegaan. De halve stad ligt open. Komen al die kantoren er nog? Komen er meer fietsklemmen? Hoe moet het met de werkloosheid? Gaan we andere criteria gebruiken bij het aanbesteden van de thuiszorg, of willen we het een soort tweede schoonmaakbranche maken? Hoe gaat mijn stad om met het Wilderiaanse humeur van Nederland? Nergens een lokale politicus met een visie betrapt. Het gaat niet over belangrijke problemen van de stad. De lokale politici hebben een vinger voor hun mond. Een maand zwijgen en dan weer lekker college-overleg. Een feest voor de democratie? Eerder een stille tocht.
Tja, vanochtend toch maar met mijn stempas en paspoort naar het stembureau gegaan. Een soort burgerplicht, niets meer. Ik heb niet het gevoel dat het er iets toe doet deze keer, of ik stem en waarop ik stem. De ideeën, de visies, het gevoel dat jouw stem van invloed is, dat je voor vier jaar gaat bepalen, samen met de andere inwoners van je stad, hoe de stad eruit gaat zien, het is verdwenen. Stemmen is als een mistige maandagochtend. Eigenlijk had je liever gewoon in bed willen blijven.

Tsunami

2009-12-05T17:26:00.002+01:00

Je kunt veel van Wilders vinden. En ik vind dat behalve zijn denkbeelden ook zijn taal vulgair is. Zijn zinnen zijn laag-bij-de-gronds en vuig. Het ontbeert redelijkheid, elk spoor van mogelijkerwijs is eruit verdwenen. Mensen zijn knettergek, boeken zijn fascistisch. Wilderiaans is niet mooi, het is gespeend van enige vorm van nuance, zoekend naar de übertreffende trap. Wilders is de Wagner van het Nederlands, al zijn woorden zijn fortississimo.
Uitspraken van politici blijven nogal eens hangen en worden in allerlei andere contexten gebruikt. Zo is Wim Kok de bedenker geweest van het nietszeggende: "Ik herken mij niet in uw kritiek." Hij zei dit tijdens een Srebrenica-debat. Overal hoor je nu "Ik herken mij niet in..." terug. Handig, want je zegt niet dat iets niet waar is, je zegt alleen dat je het niet herkent. Terwijl het toch klinkt als een ontkenning. Als onverhoopt uit andere bronnen blijkt dat iets toch waar is, kun je altijd reppen over "Voortschrijdende inzichten."
Jammer genoeg gebeurt iets dergelijks ook met de uitspraken van Wilders. Vandaag las ik de Volkskrant over het onderwijs: "[...] de tsunami van negatieve kritiek". Een Wilderiaanse zin in optima forma. Zo raakt de nuance ook in andere debatten langzamerhand ondergesneeuwd in 'een tsunami van Wilderiaans effectbejag'.

Doe mij maar een Elektronisch-Patiënten-Dossier!

2009-07-27T08:54:00.006+02:00

Sinds een maand ben ik verhuisd en moet ik een nieuwe huisarts. In Utrecht, waar ik woon, is de huisartsenkeuze niet vrij, maar bepaalt je postcodegebied bij welke huisartsen je je mag aanmelden. Met het verhuizen van mijn huisarts moet ook mijn dossier verhuisd worden. Daarover gebeld met mijn oude huisartsenpraktijk en na twee weken zou ik het kunnen komen afhalen.
Na die twee weken ga ik op de fiets naar mijn oude huisartsenpraktijk. Bij de balie liggen een stapel patiëntendossiers in enveloppen, zie ik. Ik moet aangeven wat ik kom doen bij de balie en iedereen achter mij kan horen dat ik mijn patiëntendossier kom halen. Ik moet mijn paspoort laten zien. Na wat administratief gedoe omdat de kopieermachine niet werkt krijg ik mijn dossier, in een envelop. Niet verzegeld of wat, gewoon dichtgevouwen. 'Medische gegevens' staat erop geschreven, met mijn naam, zodat iedereen die hem ziet weet wat er in zit. Ik stop hem in mijn schoudertas en ga naar buiten.
Nu ik hier toch ben, kan ik net zo goed wat andere dingen doen. Timemanagement en zo. Met mijn dossier in mijn tas ga ik naar de Gamma en de AH. Ik koop een nieuwe massagedouchekop, je blijft maar dingen doen als je gaat verhuizen, en inkopen voor moussaka. Met mijn schoudertas deinend op mijn rug fiets ik naar huis door het drukke centrum van Utrecht. En mijn patiëntendossier? Dat ligt nu in mijn 'postvak in' op mijn bureau, want mijn nieuwe huisarts is de komende weken met vakantie.
Doe mij maar een elektronisch patiëntendossier. dat lijkt me stukken veiliger.

Women's fiction

2009-07-19T17:51:00.006+02:00

De boekwinkel ligt vol met pastels, krulletters en roze kaften, want onderzoek heeft uitgewezen: de lezer is een vrouw. Zelfs de literatuur wordt er voor opgerekt.
"je ziet hem overal[ ...] schrijver Paolo Giordano van De eenzaamheid van de priemgetallen, een van de best verkopende 'vrouwenboeken' van het moment. [...] Vorig jaar prijkten drie boeken van de Bezige Bij boven aan de bestsellerlijsten: De Vliegeraar van Khaled Hosseini, Eten, bidden en beminnen van Elizabeth Gilbert en Duizen schitterende zonnen[ ...]. 'Drie echte vrouwenboeken' volgens (Arend) Hosman van de Bezige bij.", in de Volkskrant van 18 juli. Welja.
Ik heb drie van die vier boeken gelezen, en dat zijn geen vrouwenboeken, maar gewone romans. Helaas is het boek in de handen gevallen van marketingmedewerkers en wordt het niet meer beoordeeld op zijn literaire kwaliteiten, maar op hoe het bij de doelgroep valt, zo blijkt uit het artikel uit de Volkskrant. "Vraag één in een gesprek tussen redacteur en marketingmedewerker is altijd: wat is de doelgroep? Dat gaat om leeftijd, maar belangrijker nog: sekse." Regelmatig is het antwoord dan onbetwist: vrouw."
"De kaft van Gilbert, zachtroze en geel, is gemaakt door twee jonge vrouwelijke vormgevers[ ...]. 'We verpakken iets voor een doelgroep, en in de praktijk is dat of neutraal of vrouwelijk.' "
En het is waar, mannen hebben in hun houtaine houding de literatuur laten versloffen en nu is het overgenomen door vrouwen. De Science Fiction is verworden toch lieftallige schrijverij over elfjes, romans worden verpakt in zachtgele kaften om de diepere neuronen van het vrouwenbrein aan te spreken en zelfs het laatste mannenbolwerk, de thriller, is volledig vertrut door de Esther Verhoefs van deze wereld, waardoor we ons nu door honderden bladzijden polderthiller moeten worstelen, waarin zelfs geen pistoolschot gelost wordt, laat staan dat er nog iets van testoreron in de ontdekken valt. Nu zelfs mannen vrouwenboeken zijn gaan schrijven over hoe ze bij de dokter komen, moeten we maatregelen nemen, voor het zover is dat alle schappen van de Selexyz vol liggen met modieuze roze chicklits over het kopen van schoenen en thrillers met detectives in de overgang. Wij mannen moeten ons hokje in de literatuur met hand en tand verdedigen tegen de oprukkende feminisering van het boek. Wij eisen onze eigen boekenkast in de winkel! Te wapen!

Holocust monument

2009-05-08T19:19:00.005+02:00

Een meisje en een jongen zitten op een zuil. Twee kindjes spelen verstoppertje. Ze gillen van plezier terwijl ze langs de zuilen rennen. Mensen lopen in stilte rond. Een Japans meisje maakt polaroids. Een groep toeristen loopt door de zuilen. Een gids praat Italiaans, ik neem aan over 6 miljoen doden. Ik zit in lotushouding op een zuil en hou twee minuten stilte. Twee minuten die ik vier mei vergeten ben. Ik ben stil en probeer mijn gedachten ook stil te houden, twee minuten lang. Auto's passeren. Een bus remt voor het stoplicht. Een moeder neemt de twee kindjes mee. Iemand huilt.

Autonoom

2009-05-07T19:57:00.002+02:00

De linkse beweging uit Duitsland ken ik als erg radicaal. De RAF en Baader-Meinhof zijn er uit voortgekomen en hier in Berlijn waren op 1 mei weer rellen. Toch fascineerd me die beweging wel, met zijn kunstenaarshuizen en krakersfeesten. Niet dat ik daarheen durf, maar van buiten vind ik het allemaal erg interessant.
Vandaag kwam ik weer langs zo'n krakersgebouw, met restaurant en radicaal overspoten caravans in de tuin en vier verdiepingen met kunstenaars. Omdat er nog een groepje mensen naar binnen ging die duidelijk niet bij de krakers- dan wel kusntenaarscene hoorden, durfde ik in het kielzog mee te lopen. Het gebouw was van binnen volledig overspoten met kunstzinnige graphics, kleuren en kreten. Het zag er heel echt squaty uit. :) Van de kunstenaars was er een witrus, die aangekondigd werd buiten als zijn tentoonstelling op de vierde verdieping. Maar de andere kunstnaars uit het gebouw hadden hun kamerdeuren ook opengezet en je kon naar binnen terwijl ze aan het schilderen waren. De kunst van de witrus vond ik zelf te euh te. Te te. Enorm grote doeken met vooral enorm veel erop. Hij wil chaos portreteren in zijn kunst, en dat lukt wel, maar voor mij is het overdonderend veel te veel. Daarna ben ik in de tuin gaan zitten en heb er gegeten en naar TripHop geluisterd.

Berlijn Alexanderplatz

2009-05-05T20:10:00.004+02:00

Tijdens mijn vakantie lees ik dit boek van Alfred Döblin over het Berlijn van de jaren dertig. Het geeft heel goed de sfeer weer van de armere buurten van Berlijn, tijdens de opkomst van het fascisme, en je voelt de revolutionaire sfeer van die jaren. Döblin schrijft over het Alexanderplaty van de jaren dertig, dat opgebroken was, waar zijn hoofdpersoon steeds ove allerlei opstakels moet lopen. De metro werd er gebouwd (die er nog steeds is). Duitsland wilde van het plein een groot beeld van de sterkte van Duitsland maken, de grandeur van de Weimar republiek. Twee gebouwen van alle plannen zijn daadwerkelijk gebouwd. Toen kwam de crisis van de jaren dertig die ervoor zorgde dat de bouw opdroogde.
Tijdens de oorlog is het plein bijna helemaal platgebombadeerd. Na de oorlog kwam in Oost-Duitsland te liggen. De Oost-Duitse machthebbers bouwden er een groot Oost Duits warenhuis, zodat het plein de grandeur van Oost Duitsland zou laten zien. Tijdens de Wende waren er grote demonstraties op het plein.
Na de hereniging kwamen er weer grote plannen voor het plein. Er moeten wolkenkrabbers gebouwd worden, rondom het Alexanderplatz, van 150 meter hoog (dat is net zo hoog als de tv-toren die je nu overal in Berlijn als herkenningspunt kunt zien). Het moest de grootsheid van het verenigd Duitsland tonen. Die plannen zijn tien jaar oud, maar de torens staan er nog niet. De kredietcrisis zorgt ervoor dat het plein wederom niet afgebouwd wordt. Vandaag was ik er. Een bouwput van 80 jaar grandeur.

DDR

2009-05-04T21:05:00.005+02:00

Ik was bij iemand die vaak in Berlijn komt en hij vertelde over de tijd toen de muur er nog was. Sommige stukken tram en ondergrondse waren van het westen, en sommige van het Oosten. Sommige Westerse trajecten gingen ook een stuk onder Oost-Berlijn door, dat was nu eenmaal zo. Alle stations op die ondergrondse waren dan ook 'gesprerrt'. Op eentje na, ik dacht Friedrichstraße. Alle West-Duitse alcoholisten gingen dan ook met de U-bahn naar dit station, gingen niet Oost-Berlijn in, maar kochten snel goedkoop OostDuits bier en gingen met dezelfde trein weer terug. Het kots-lijntje.
Zelf ging hij wel naar Oost Berlijn, door de grenspost bij Frierichstraße. Een smalle gang, waar je bijna tegen de muur geplakt stond, terwijl de Oost-Duitse grensbeambte je paspoort controleerde. Kleng! Je paspoort ging in een laatje naar de grenswacht. De gang, zo nauw dat je met je rug tegen de muur stond en nog in de private space van de beambte. Zij kijkt nors in je paspoort. Een boze blik, die langdurig je gezicht controleerd. Bam!Bam!Bam!, drie stempels in je pas. Kleng! Je pas terug. Je moest een zakje pakken van 20 Oost Duitse Marken in ruil voor 20 D-mark. Die Oost Duitse Marken kreeg je nooit van ze leven op, je mocht maar één dag in Oost-Duitsland blijven. Je kon ye uiteraard niet terugwisselen voor D-Marken. Het restant was winst voor de staat.

Voordat ik naar Berlijn ging heb ik Stasiland gelezen, van Anna Funder. Zij zocht verhalen op van Oost-Duitsland na de muur gevallen was. Van die verhalen waar niemand meer in geinteresseerd leek. De muur was afgebroken en alles moest vergeten worden. Een nieuwe toekomst. Voor veel Oost-Duitsers blijkt die nieuwe toekomst echter moeilijk te realiseren. Zij zitten nog vast in het verleden.
Dit schreef ik over het boek:

It was a strange country, the GRD (I will give it the dutch acronym, DDR, in the rest of the text). In what you could call a German tradition it seems like a communist country made perfect. The story of Julia in the book I found the most interesting, because it gives a different view on the way the state can bring someone down. Without the brutality, without torture, without imprisonment, (wich offcourse were also widely used in the DDR), but with elusive hidden mindgames, with the pretext that something would happen, with being everywhere and making people aware that you are.
Heartbreaking is the way people still suffer from the DDR-regime, not being able to continue. This is as much true for the true victims of the regime, like Miriam who still doesn't know if her husband has been burried or that he was murdered by te Stasi and they covered this up by cremating the body, as for the Stasi-members who still come together every month in their military way to gather information about improper media-covering about the Stasi or the former DDR.
There are lessons to learn from the DDR, and we never will. Like that building a wall makes you weaker, or that when you know everything there is to know you still can't predict the future, or keep something from happening.

De muur

2009-05-04T08:26:00.008+02:00

De muur viel toen ik 21 was. Mijn leven is dus bijna net zo lang met als zonder de Berlijnse muur. Mijn leven is bijna net zo lang met als zonder mijn eigen muur. Een muur die ik in 21 jaar voor mezelf optrok, zodat ik met niemand contact hoefde te maken, en in de hoop dat niemand me zou zien en iedereen mij met rust zou laten achter die muur. Die muur, die ik, op hetzelfde moment dat de Berlijnse muur viel en Berlijners met pikhouwelen het ding tot de grond toe afbraken, zelf ging afbreken.

Omdat ik naar Berlijn ga had ik het met collega's over de Muur. We bedachten pas nu (hoe vreemd eigenlijk) dat er een hele nieuwe generatie jong volwassenen is, die nooit de wereld met de Muur hebben meegemaakt. Ik kan me niet voorstellen hoe dat is. Die muur is, ondanks dat hij al twintig jaar weg is en er bijna geen resten meer van te vinden zijn, altijd aanwezig in hoe ik denk en hoe ik de wereld zie. Het is het ijkpunt. Wat dat betreft ben ik een echt Koude-Oorlogs-kindje.
11 september, de aanslag op de World-Trade torens, lijkt het ijkpunt van de nieuwe generatie. En eigenlijk is dat veel enger dan de Berlijnse Muur. Want hoe breek je een aanslag af?

Berlijn

2009-04-30T19:38:00.003+02:00

Berlijn was geen bewuste keuze. Het was een overschot aan Duitse boeken, overgebleven van een Bookcrossingkraampje op een wijkmarkt, en een poging een vakantie te regelen via het internet.
Ik moest een keer naar Duitsland met die boeken, had ik bedacht. Ergens vlak over de grens, wellicht in een van die steden waar ik met de trein doorheen was gereden onderweg naar Italië vorig jaar. En ik wilde naar de achterlanden van de Costa Brava, een mooi nog onbekend gebied waarover ik gelezen had in een reisrubriek in de krant. Daar wilde ik gaan fietsen. Dat kon ik dan combineren met een aantal dagen Barcelona, waar je ook goed kon fietsen, had ik ergens gelezen.
Dat lukte niet goed. Ik kon geen combinatie vinden van Barcelona en fietsen in de heuvels onder de Pyreneeën die paste. Gefrustreerd dronk ik een kop thee en dat was het moment dat ik voor het eerst dacht aan fietsen in Berlijn. Misscien waren he de twee B's van Barca en Berlijn, misschien gewoon de gedachte aan fietsen in een grote stad, maar het sprak wel aan.
Geen moment eraan gedacht dat het twintig jaar geleden is dat de muur viel dit jaar. Het was gewoon en combinatie van factoren. De eerste hit op het web die ik vond over fietsen in Berlijn ging over de Mauerweg, een fietstocht door de stad, langs de straten waar de muur had gestaan. Dat klonk typisch als iets dat ik zou doen. Handig ook, want dan hoefde ik niet met de boeken te slepen, maar kon ik ze gewoon fietsend wegleggen onderweg. Daarom ga ik de route fietsen waar ooit de Berlijnse Muur de stad in tweeën deelde.

Creationisme flyer

2009-03-01T15:56:00.002+01:00

Wat als God nou ook een 'Nee-Nee'-sticker heeft?

Zomaar een conflict in het Midden Oosten II

2009-02-08T17:31:00.000+01:00

Zo, en nu allebei je eigen troep opruimen.

Roze meisje

2009-02-08T17:29:00.002+01:00

Ik liep naar mijn huis op het moment dat de kerk uitging. Een groep mensen, allemaal in het zwart, want God mag blijkbaar geen plezier hebben, stak de straat over. Daartussen liep één meisje, van drie of vier jaar, zoiets, met een knalroze jas en blauw jurkje. Dat maakt de dag weer goed.

Zomaar een conflict in het Midden-Oosten

2009-01-08T08:55:00.002+01:00

"Mamma, maar hij schiet steeds propjes in mijn kamer!"
"Maar mamma, hij heeft mijn speelgoedauto's gepakt!"
"Maar mamma, hij heeft de deur van mijn kamer op slot gedaan!"
"En nu koppen dicht! En naar je kamer. En laat ik niet zien dat je er uit komt!"
"Maar mammaaa..."
"Koppen dicht!"
"Nou! Het is niet eerlijk!"
"Het is gemeen. Hij begon!"
"Nietes, hij."
"Koppen dicht!"

Laatste restje Ierlandreis

2008-12-30T08:57:00.000+01:00

Vandaag heb ik het flesje van de Burren-shampoo weggegooid. Dat was het laatste restant van de Ierlandreis van twee jaar geleden. Dat flesje had ik gekocht in the Burren perfumery, een winkel, midden in de Burren. Je komt er niet zomaar. Er is in de weide omgeving niets. Geen dorpje, geen goede weg en geen mensen.
Ik was er op de fiets, in een rondreis door the Burren, in zeven dagen, van Lahinch naar Galway.
Ik had shower gel, thee, wierrook uit de Burren. Iedere keer als ik wierrook stookte dacht ik aand ie reis. Of als ik die thee dronk. Me waste. Maar nu zijn ze allemaal op. Het enige wat nu nog rest zijn herinneringen, foto's een een trui die gebreid is door vrouwen het de Aran-eilanden.

5 november

2008-11-09T17:08:00.002+01:00

5 november liep ik door de stad en kon de vibraties voelen.
Ik was gewoon opgestaan, had mijn tanden gepoetst, ontbeten met koffie en gedoucht. Het leek een dag als alle andere. Het was druilerig, mistig weer. Ik voelde de druppels tegen mijn gelaat toen ik de deur opendeed. De koude wind verkilde mijn botten. Winterjassenweer. Een dag om in bed te blijven.
Maar alles veranderde toen ik eenmaal buiten was. Er was iets gaande. Iedereen leek te glimlachen. Mensen straalden van hoop en verwachting. Blank, Surinaams, van de eilanden, Marokkaanse vrouwen met hoofddoek die boodschappen deden, Turkse mannen in het koffiehuis, iedereen had het erover. Obama is verkozen tot president.
Heel Utrecht straalde. Iedereen had het gevoel dat alles nu mogelijk was. De wereld zou veranderen. Amerika zou veranderen. Wij zouden veranderen. Als in de Verenigde staten, waar acht presidenten geleden Martin Luther King een droom had, die droom verwezenlijkt kon worden, dan kon alles.
Mensen huilden van geluk. Iedereen kreeg een boost in zijn zelfvertrouwen. Ook ik zal het onmogelijke mogelijk maken. Waar Turken en Marokkanen zich door Nederland gekleineerd voelde, was er weer hoop. Waar Nederlanders zich ingeklemd voelden, was weer hoop. De lucht zinderde. Wij kunnen het ook. Want soms is wat onmogelijk lijkt alleen maar moeilijk. En moeilijkheden, kunnen overwonnen worden. Zoals Obama overwon.
Ik slenterde door de straat en langzaam veranderde mijn loop in een huppelpas. Direct veranderde ik van plan. Niks niet in bed blijven. Lekker uit lunchen gaan. Brood met geitenkaas, vijgen en dadels! Ik voelde de energie door mijn lichaam trekken. En boven mij, boven mij stopte de druilerige regen en scheen de zon. Voor het eerst in vier dagen.

Ik zag een vrouw met haar zoontje naar de auto lopen. Het jongetje was zes of zeven jaar oud, en huppelde naast zijn moeder. “Mama, heeft Obama gewonnen?”, vroeg hij. Zijn mama knikte. “Yes, Obama is de eerste zwarte president en dat is zo chill!” Een gewoon jongetje van zeven. We zijn allemaal Amerikanen.

Een lichtje van God

2008-11-08T14:08:00.000+01:00

Uit het AD:
Op de Neude zijn op proef alle lichten al uitgeschakeld. Hierdoor
stroomt het fietsverkeer beter door. De fietsersbond is enthousiast
over de proef. Woordvoerder van Embden: "Er zijn godzijdank nog geen
ongelukken gebeurd."

Dus, waar we voorheen konden vertrouwen op verkeerslichten, legt de
fietsersbond ons leven nu weer in handen van God. Als ik moest kiezen
tussen verkeerslichten of de voorzienigheid, dan wist ik het wel. Maar
misschien wil de fietsersbond iedere zondag bidden aan God dat xij
alle fietsers op het Neude weer veilig aan de overkant laat komen deze
week?

Het loon van de intrest

2008-10-31T20:31:00.002+01:00

Banken maken geld. Iedere keer als er iemand komt die een lening afsluit, wordt er nieuw geld gemaakt. 95% van al het geld is eigenlijk niet meer dan bankkrediet.
Maar banken vragen wel een prijs. Over een lening betaal je rente. En daar zit een probleem. Dat rentegeld is er namelijk helemaal niet.
Banken maken bij iedere lening nieuw geld, net zoveel als de lening. Maar ze maken niet het bedrag van de rente. Dat geld is er niet. Stel dat we met zijn alleen 100.000 euro hebben geleend. Dan is er 100.000 euro gemaakt. Er moet vijf procent rente worden betaald, dus in totaal moeten we 105.000 euro aan de bank betalen. Maar, er is maar 100.000 euro ooit gemaakt. Hoe komen we aan de resterende 5000 euro?
Die kan er alleen komen als er weer mensen zijn die geld lenen. Dan wordt er nieuw geld gemaakt, dat gebruikt kan worden als afbetaling van de rente op de eerste lening.

Iedereen ziet natuurlijk nu het probleem. Er moet steeds meer en meer geleend worden, om de rentebetaling op vroegere leningen te kunnen blijven afbetalen. Daarom wordt lenen steeds gemakkelijker. Daarom krijgt iedereen een creditcard mogelijkheid. Als we niet meer kunnen lenen, kunnen we onze schulden niet afbetalen.

Maar wat betekent dit nu voor de reële economie? Daarover in een volgend blog.

Beter worden is een keuze

2008-10-28T17:40:00.006+01:00

We moeten niet blindelings vertrouwen dat ieder ziekenhuis goede zorg levert, zegt minister Klink van Volksgezondheid. We moeten leren onze eigen verantwoordelijkheid te nemen en soms wat verder te reizen voor goede zorg.

"hallo met het Wilhelmina gasthuis, met de receptie, met Angelique!"
"Hoi, met iiwi. Zeg, ik moet binnenkort misschien geopereerd worden en wil van jullie ziekenhuis graag een lijstje met de fouten van de afgelopen jaar en ook graag van de keren dat het nog net goed afliep, kan dat?"
"..."

"hallo meneer, wat kan ik voor u doen?"
"Hallo, ik ben iiwi. Ik moet binnenkort misschien geopereerd worden en wil graag even met een wattenstaafje jullie OK swappen. Kijk, ik heb mijn petrischaaltje bij me en wil graag een kweekje maken. Als de bacteriecount onder de 10.000 blijft in de komende twee weken, kom ik graag bij jullie liggen. Dus als u me even wijst waar de witte pakken en de mondkapjes liggen, kleed ik me even om."
"..."

de gemeente maakt er werk van

2008-10-27T17:48:00.003+01:00

iiwi's world of madness inderdaad.
Ik woon in de stad Utrecht, en daar hebben we mooie grachten met bomen er langs, met daarnaast een fietspad en een straat voor auto's. Nu had de gemeente een aantal jaren geleden tijdens een renovatieproject in zijn wijsheid besloten dat de weg langs de gracht verbreed moest worden. Er moesten meer auto's langs kunnen. Zo gezegd, zo gedaan, maar toen kwam het fietspad natuurlijk in de knel. Dus ook het fietspad werd naar de gracht toe opgeschoven. Leuk, maar het betekende dat er een boom midden op het fietspad kwam te staan. Die kon niet verder naar de gracht toe verplaatst worden, dus liet men het maar zo.
Fietsers laveerden daar een paar jaar omheen, maar de boom stond echt wel in de weg en het was wel gevaarlijk. Vorige maand besloot de gemeente dus om de boom om te zagen. Nu vind ik dat je heel voorzichtig moet zijn met zomaar bomen weghalen, maar in dit geval begreep ik het wel. De boom werd omgezaagd. Maar de stomp van de boom liet de gemeente gewoon staan. Die stond nog altijd midden op het fietspad, en fietsers moesten er nog steeds omheen laveren, maar ach, de boom stond nu blijkbaar niet meer in de weg.
Gelukkig is er altijd een gemeentepief die dan in de krant daar wel even iets over wil zeggen: "Op een plek waar een boom wordt gerooid, wordt doorgaans andere teruggezet. Of dat nu midden op het fietspad ook gebeurt, is nog niet bekend."
...
Daar hebben we vreselijk om gelachen, nog met de gedachte dat ze dat toch niet zouden doen. Een boom rooien omdat die in de weg staat en dan op diezelfde plaats een nieuwe boom neerzetten.
Nou, vanochtend fietste ik dus langs de gracht, en daar stond hij, midden op het fietspad. Een mooie nieuwe grote boom. Dankzij uw gemeente.

Goede dag

2008-10-23T17:34:00.002+02:00

Je weet dat het een goede dag is als een meisje van vijf je haar negerzoen geeft.

Hardboiled wonderland en het einde van de wereld

2008-10-15T17:09:00.008+02:00

Afgelopen twee weken heb ik dit schitterende boek van Haruki Murakami geherlezen. Ik moet het voor het eerst gelezen hebben in 1991, na aanleiding van een recensie in Cicero, de boekenbijlage van de Volkskrant. Deze roman is een vervlechting van twee verhalen.

Het eerste verhaal, 'Hard-Boiled Wonderland', wordt in de oneven hoofdstukken verteld. De hoofdpersoon is een naamloze einzelgänger in Tokio. Hij is calcutec, zijn bewustzijn wordt gebruikt om belangrijke bedrijfsinformatie te coderen. Na zijn zijn opdrachten schuilt hij in zijn privédomein, een cocon van films, oude jazz, en whisky. Hij raakt hij verwikkeld in een machtstrijd tussen twee systemen. Er wordt in zijn onderbewustzijn een gevaarlijk proces in gang gezet.

'Het einde van de wereld' wordt in de even hoofdstukken verteld. De hoofdpersoon komt terecht in een ommuurde stad die volmaakt gestructureerd is. Zijn taak bestaat uit het lezen van de oude dromen die als lichtdraden uit de eenhoornschedels dwarrelen. Om in de Stad te mogen blijven moet hij gescheiden worden van zijn schaduw. Wanneer duidelijk wordt dat hij hierdoor ook zijn individuele geest zal verliezen, groeit in hem het verlangen te ontsnappen uit de Stad.

Die werelden hebben met elkaar te maken. Hoe, daar kom je pas aan het eind achter. Maar door de vervlechting van de beide werelden wordt het enorm spannend. Maar eigenlijk gaat het boek, zoals bijna alle Murakami's over bewustzijn. Het vreemde is, tijdens het lezen begrijp je volkomen wat Murakami bedoelt en wat hij wil zeggen, maar naderhand uitleggen is onmogelijk. Net als bewustzijn eigenlijk.

Dit is een van de beste boeken die ik ooit gelezen heb. Het is een manga, een detective, en een roman in een. Als een boek ooit punk genoemd kan worden, is dit boek het. Een boek dat tot nadenken uitdaagd en waarin je steeds nieuwe ontdekkingen doet.

The rich men's world

2008-10-13T12:28:00.006+02:00

'Waar komt ons geld vandaan?'
De meeste mensen zijn ervan overtuigd dat landen en regeringen geld maken. Zij beheersen de geldpers. Maar als alleen landen geld maken, hoe komt het dan dat het geld bij de bank nooit op is?
Banken, is de algemene notie, krijgen geld van spaarders en lenen dit geld uit. Maar hoe komt het dan dat we altijd, als we aan de voorwaarden voldoen, een lening kunnen krijgen? Als je naar de bank gaat en een lening wilt van 100 euro, zegt de bank nooit: "Sorry, maar we hebben geen geld." Geld is er altijd. Overal. Hoe kan dat? En als landen en regeringen inderdaad de enigen zijn die geld maken, waarom lenen ze dan van de bank tegen rente? Ze kunnen het geld immers gewoon maken. En hoe kan het dat iedereen, bedrijven, particulieren, overheden, voor onnoemelijke bedragen geleend hebben? Waar komt al dat geld vandaan? De wereld van het geld zit anders in elkaar dan we denken.

Banken maken namelijk geld! Iedere keer als iemand een bedrag komt lenen bij de bank, wordt dat bedrag aan nieuw geld gemaakt. Hoe werkt dat? Banken lenen geld uit. Ze lenen meer geld uit dan ze eigenlijk hebben. Dat is gereguleerd door de overheid. Meestal mogen banken negen keer de waarde van de inleg van de bank uitlenen. Als een bank geld krijgt van een spaarder, dan mag van 1/9de van dat geld weer leningen gemaakt worden. 8/9 is reserve. Wat gebeurt er dan?

Stel, een bank begint. Dan stort zij een bedrag bij de centrale bank. laten we eens zeggen 1150 euro. Een bank mag dan volgens de regels 9x zoveel geld uitlenen als zij heeft ingelegd. Als er geld naar de bank wordt gebracht mag daarvan 1/10 weer omgezet worden in nieuwe leningen.
Terug naar onze nieuwe bank. Zij heeft 1150 euro ingelegd. Op het moment dat jij naar de bank gaat en een lening vraagt voor zeg, 10.000 euro, dan mag de bank dat doen. Zij stort met de computer 10.000 euro op je rekening. Dat geld is er dus niet! feitelijk heeft de bank dat geld gemaakt. Er is maar 1150 euro.
Jij koopt iets voor die 10.000 euro. Het wordt gestort op de rekening van de eigenaar, en dus die van een bank. Die bank heeft nu dus 10.000 euro. Van dit geld mag volgens de regels van 1/10 weer nieuwe leningen gemaakt worden. 1/10 van 10.000 is 1000 euro. Daarvan mag dus 9x zoveel geld geleend worden, dus de nieuwe bank mag 9000 euro uitlenen.
Maar dat uitlenen gebeurt van geld dat er eigenlijk al niet was. Er is nog steeds maar 1150 euro ingelegd. Het onderpand voor deze nieuwe lening is geen geld, maar jouw belofte dat jij de 10.000 euro gaat terugbetalen. Nou deze 9000 euro wordt natuurlijk ook weer uitgegeven (zeg door meneer A) en komt opnieuw bij een bank. Deze bank mag nu 8100 euro aan nieuwe leningen uitschrijven. Maar het totaal aan geld
is nog steeds 1100 euro. Het onderpand is geen geld maar de belofte dat meneer A het geld terugbetaald waarvan het onderpand is dat jij het geld terugbetaald.
Dit kan doorgaan en doorgaan, het nieuwe bedrag dat uitgeleend mag worden wordt steeds een beetje kleiner (10.000, 9000, 8100,7300 etc, tot 0). Aan het einde is er bijna 100.000 euro gemaakt door de bank.
Maar dit is allemaal geld dat geleend is aan mensen. In het echt is er slechts 1100 euro. Er is dus 90 keer zoveel geld gecreëerd. Kortom, banken lenen geld uit dat ze niet hebben. Nog simpeler: banken kunnen net zoveel geld creeëren als wij kunnen lenen. De ratio van 9 keer zoveel lenen als er is, is namelijk in verschillende landen en op verschillende soorten rekeningen veel hoger. 20 keer , of dertig keer, of zestig keer. Onze belofte dat wij het geld zullen terugbetalen is de onderpand. 95% van al het geld dat in omloop is op dit moment is gemaakt omdat er iemand naar de bank is gegaan en een schuldbekentenis heeft getekend. Als jij een biljet van 10 euro hebt is dat eigenlijk geen geld, maar een schuldbekentenis van iemand aan een bank voor 9,50 euro en 50 cent is geld.

Daar komt ons geld vandaan. Als wij geld lenen bij de bank, wordt er nieuw geld gemaakt. Daarom zegt een bank nooit als je een lening komt afsluiten: "We hebben geen geld." Banken lenen geen geld uit. Banken creëren geld, uit schuld. Als er niemand zou zijn die een schuldbekentenis tekende aan de bankier, zou die geen geld hebben om te lenen. Geld = schuld. Dit betekent dat er zonder schulden geen geld zou zijn. Als niemand een schuld zou hebben zou 95% van ons geld niet bestaan. :)

Dat is waarom regeringen zo paniekerig zijn bij de huidige kredietcrisis. Banken moeten geld blijven uitlenen. Als ze geen geld meer uitlenen, droogt de poel aan geld op.

Maar wat betekent dit nog meer? Heel veel meer. Dit systeem kan niet blijven voortduren. In een volgende blog zal ik uitleggen waarom.

Theepot

2008-10-10T18:59:00.004+02:00

Ik heb een nieuwe theepot gekocht, een handgegoten gietijzeren Iwachu, een langwerpige Japanse theepot.
Mensen op mijn werk verklaarden mijn voor gek, omdat ik meer dan honderd euro heb uitgegeven voor een theepot. "Smaakt de thee nou lekkerder?", vroeg iemand.
"Nee", antwoordde ik, want dat was waar. Pas nu bedenk ik dat ik had moeten antwoorden:
"Nee, maar ik word nu wel gelukkiger als ik thee inschenk."
En honderd euro om je iedere dag minstens tien keer gelukkiger te voelen, dat is toch een koopje?

Leven op een zeepbel

2008-10-07T17:19:00.007+02:00

Overal wordt van alles gekocht en verkocht. Dat is de economie. Iedereen koopt van alles. Andere mensen verkopen van alles. Iedereen voelt zichzelf harstikke rijk.
Zo was er Dorus. Dorus was heel goed in auto's bouwen. Hij was klein begonnen, maar had nu een heel groot bedrijf dat iedere dag auto's maakte. Maar auto's bouwen is duur. Je moet een motor maken, en een onderstel met wielen. En er waren veel mensen aan het werk die nieuwe auto's bedachten. Iedere twee jaar moest er een nieuwe auto bedacht worden, een nieuw model. Anders gingen mensen auto's van iemand anders kopen. Dorus had niet zoveel geld. Maar gelukkig kon hij geld lenen. Van een bank. Daardoor kon hij auto's bouwen. Zijn bedrijf verkocht de auto's aan autodealers.
Jasmijn was zo'n autodealer. Iedereen hing aan haar lippen als ze over de auto's in haar showroom vertelde. Ze vertelde over hoe snel de auto's kunnen rijden, en hoe goed ze bij iemand passen. Zij kon heel goed auto's verkopen. Ze had een hele mooie showroom, daar pasten meer dan zestig auto's in. Ze kocht haar auto's van Dorus. Want die maakte hele goede auto's. Dat vond iedereen. Maar ze had niet zo veel geld om zestig auto's te kunnen kopen. Maar gelukkig kon zij geld lenen. Van een bank. Daardoor kon zij auto's verkopen aan de mensen.
Stefan zag zichzelf al rijden in een mooie auto! Hij was achttien en had net zijn rijbewijs gehaald. vandaag was hij met zijn vader, Thomas, naar de schowroom van Jasmijn gegaan, om een auto te kopen. Zijn eerste echte auto. Stefan deed stoer, maar hij vond het best spannend. Stefan had een hele mooie auto gezien. Hij had gisteren al een proefrit gemaakt. De auto reed zo lekker! Hij wilde hem gelijk kopen. Maar zijn vader zei dat hij eerst moest nadenken. "Je moet nooit te enthousiast doen als je iets wilt kopen", zei Stefans vader tegen hem. De volgende dag zouden ze terug gaan naar Jasmijn, en de auto kopen. Maar Stefan had niet genoeg geld om een auto te kopen. Gelukkig kon hij geld lenen, van een bank.
Lisa was bankier. Ze werkte in een heel hoog en modern gebouw. Mensen gaven geld aan haar wat ze gespaard hadden. Andere mensen kwamen bij haar omdat ze geld wilden lenen. Ze wilde graag veel mensen die geld van haar leenden. Daar werd ze rijk van. Maar ze had niet genoeg geld om aan iedereen te lenen. Maar gelukkig kon ze geld lenen. Van een bank...

Densimo

2008-09-20T13:47:00.006+02:00

Laatst zag ik weer beelden van Belayneh Densimo. Hij was marathonloper, eind jaren tachtig. Het zijn beelden dat ik me altijd herinner en waardoor ik voor het eerst ook een marathon wilde lopen. Hij liep in de marathon van Rotterdam, een nieuw wereldrecord, voor het eerst onder de 2.07.
Ik vind de huidige marathons steriel, emotieloos. Het is te geregisseerd. Als een marathonorganisator een tijd van tussen de 2.05 en 2.06, daar zijn we inmiddels aanbeland, wil, dan wordt er een tijd tussen de 2.05 en 2.06 gelopen. Alleen het weer kan daaraan nog wat veranderen. De lopers inspireren niet. Ze lopen hard. Er zijn hazen, die de renners de eerste 20 of 30 kilometer op sleeptouw nemen. Niets wordt meer aan de renners, aan het toeval of aan de afstand en de wedstrijd overgelaten. De organisator bepaalt.
Densimo had meer. Ik weet niet precies waarom. Die race, die marathon, dat was emotie. Dat was strijd, tegen zichzelf. Dat zag je. Daar leefde je mee met de renner, voor de televisie.
Densimoh had een hele kenmerkende loopstijl. Hij bewoog zijn arm in een cirkel langs zijn lichaam. Dat is denk ik de best mogelijke omschrijving. Dat is een energieverslindende loopstijl, die hem vandaag de dag afgeleerd zou zijn. Maar hij had dat nog. Hij deed dat maar met 1 arm. Soms, als ik ren, doe ik het ook eventjes, ben ik weer de fan van 18 die hem nadoet.
Aan de finish, terwijl Densimoh het laatst opgezogen vocht tegen de dranghekken weer uitkotste, kwam een interviewer met een klein Ethiopisch jongetje. Het jongetje was zes jaar en sinds twee jaar in Nederland. Hij mocht Densimoh interviewen. "Beetje moe.", zei Densimo, die nooit een groot spreker is geworden. Kom daar nog eens voor, in 2008, waarin iedere beetje atleet een cursus media heeft gedaan en van te voren met zijn communicatie-adviseurs de standaard antwoorden op alle vragen heeft getraind.
Ook dat beeld, van dat Ethiopische jongetje, is mij bijgebleven. Misschien denk ik er ook nu weer aan, omdat het anno 2008 niet meer mogelijk is. We kijken nu heel anders naar vluchtelingen. Dat jongetje was aan gruwelijke omstandigheden en honger ontkomen, gevlucht met zijn ouders, en nu mocht hij Densimoh interviewen, die uit hetzelfde land kwam en zojuist 2.06 had gelopen. Tegenwoordig hebben we Rita Verdonk, die zegt dat vluchtelingen 6 miljard euro kosten en we zonder ze geen filebelasting zouden hoeven te betalen. Dat is toch een ander soort gevoel.

Morgen ga ik 20 kilometer rennen. Ik ga denk ik een klein stukje even Densimoh nadoen. En denken aan dat jongetje van zes, dat Densimoh mocht interviewen en hopen dat we ooit weer zoveel respect voor mensen kunnen opbrengen.

tot de kern

2008-08-23T09:32:00.003+02:00

In de jaren tachtig deed ik mee aan demonstraties tegen kernenergie. Daarbij moet worden aangetekend dat ik toen veertien was. We deden lessen maatschappijleer over demonstreren, kernenergie en politiek. Ik liep mee in een demonstratie in mijn woonplaats, Delfzijl. Datzelfde jaar ging ik mee op excursie naar Dodenwaard, vanuit mijn school, omdat ik de andere kant van het verhaal ook wilde horen. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat we kernenergie niet zouden moeten doen.

Nu, dertig jaar later, schijn je weer je positie te moeten bepalen omtrent kernenergie. Blijkbaar is het kernenergieprobleem veranderd. Prominenten, politici dan vooral, propageren dat we het milieuprobleem niet anders kunnen oplossen dan met kernenergie. Daarover is nu langzaam publiek debat ontstaan in kranten en op internet. Nou, bij deze ga ik dan opnieuw mijn positie bepalen.

Waarom moeten we af van gas en olie als energiebron? Daarvoor zijn drie redenen: Het is vervuilend, het spul raakt op en we moeten ervoor zaken doen met landen waar je liever niet afhankelijk van bent, zoals Rusland, Nigeria, Iran en Saoedi Arabië.

Is kernenergie hiervoor een goede vervanging? Nee. Het is vervuilend, uranium raakt op en we moeten ervoor zaken doen met regimes waar je liever niet afhankelijk van bent, zoals Rusland en Congo.

Waarom wordt kernenergie dan toch als _de_ oplossing aangedragen voor onze problemen met gas en olie? Dat komt omdat het milieuprobleem eenzijdig wordt gezien als een CO2 probleem. Daar is kernenergie inderdaad een oplossing voor, want er komt geen CO2
vrij. Maar het vervangen van de ene vervuiling voor de andere, van het ene nare regime door het andere en van de ene eindige grondstof door de andere is natuurlijk geen oplossing. Dat is wederom het voor je uitschuiven van het probleem. Dat doen we al zo'n dertig jaar. En dat is het echte probleem.

Joepie, ik word spion!

2008-08-17T18:37:00.005+02:00

Als kindje was ik dol op James Bond. Niet zozeer om de bikinimeisjes, waarvan ik het maar vreemd vond dat James er steeds op viel, of de keiharde actie met Chinezen met stalen vullingen en onthoofdende hoeden, maar om de gadgets die hij had. Q was mijn held! James was de eerste met een palmtop, de eerste met een telefoon met camera, en had zo'n pen waar de vulling met zo'n vaart uitschoot dat de tegenstander erdoor gedood kon worden. Hij dronk welliswaar martini, maar ik nam aan dat dat geen absolute voorwaarde was, en dat "Sinaasappelsap, vers" ook best een leuke kreet zou zijn bij de bar. en let's face it, "Mijn naam is Wii, iiwi.", is ook gelijk lekkere productplacement, goed voor de inkomsten.

Gelukkig, dankzij MI5 kan ik nu ook 007 worden. De dienst zoekt namelijk homoseksuelen die spion willen worden. Homo's en lesbiennes zijn namelijk, volgens de dienst, al sinds hun jeugd bezig met zich anders voordoen dan ze zijn, dus zijn ze er erg goed in. Echt waar. Ik ga morgen een pak huren en op gesprek!

Slechte dag

2008-05-04T06:30:00.002+02:00

Je weet dat de dag niet meer goed gaat komen als je allebei je lezen in hetzelfde oog steekt.

Wandelschoenen

2008-05-02T09:51:00.004+02:00

Ik ga binnenkort op wandelvakantie in Italië en heb nieuwe wandelschoenen nodig. Nu is, in tegenstelling tot het kopen van kleren, het aanschaffen van schoenen niet een van mijn favoriete bezigheden.
Ik heb twee paar schoenen. Een paar gewone schoenen en een paar runningshoes. De lol van veel schoenen kopen is mij vreemd. Je hebt geen keus dan die vreselijke verkopers te woord staan, en je moet ze passen, het duurt uren en iedereen kan je voetengeur ruiken.
Het liefst zou ik naar zo'n winkel gaan als Kathmandu of zo, maar dat is gelijk 50 of meer euro duurder dan de bergschoenen bij Perrysport. Heb ik dat over voor alleen de winkel? En dan de keuze. Het liefst heb ik eerlijke wandelschoenen, maar op het gebied van eerlijke schoenen leeft de wereld nog in het prehistorisch tijdperk helaas. Niets over te vinden. Ja, wat sneakers, maar daar loop je geen lange afstanden op, offroad.
Meindl dan maar, dat heeft in ieder geval een brede neus, voor mijn absoluut niet welgevormde voeten. En het is een Duits familiebedrijf, meldt een website. In de hoop dat die hun productie niet uit handen hebben uitbesteed aan Filipijnse sweatshops, dan maar. Maar die meidl schoenen hebben hun naam niet mee. Ze heten safari, of Borneo of Tibet. Is dat niet overdreven? Ik ga slechts naar italië, en heb niet echt plannen voor wandeltochten in de donkere oerwoud van Borneo, laat staan de hoogvlaktes van Tibet.
Zuchtend, met een knellende band om mijn longen van de spanning, ga ik dan maar, op weg naar de wadelschoenen...

iiwi's olijven

2008-04-04T15:50:00.003+02:00

Sinds deze zomer heb ik een olijvenboompje in mijn vensterbank staan. En in de herfst had ik oogst: 15 kleine olijfjes. Ik heb ze geplukt en in een weckfles met zout water gedaan. Deze week heb ik een speciaal porcelijnen olijfpotje gekocht en nu eet ik ze in de pasta. sommige hele kleintjes zijn hard gebleven, maar de rest zijn zacht en zilt geworden.

Mijn eerste eigen olijven!

loos

2008-04-01T16:51:00.002+02:00

Alweer geen Fitnaloze dag. :(

6

2008-03-16T16:39:00.008+01:00

De slak was sinds kort minister. Zijn Ministerie was niet erg bekend en de slak zelf ook niet. Hij kon, in tegenstelling tot de leeuw, gewoon bij de Boni sla kopen, zonder herkend te worden.

Maar zijn Ministerie was wel van belang. Het was het meest miskende Ministerie van alle. Het was het Ministerie van Traagheid.

Tijdens de vergaderingen zij hij niet veel. Hij had niet veel plannen. Dat liet hij liever aan anderen over. Die waren daar veel beter in, in het bedenken van plannen.

De slak werd ook niet erg gewaardeerd, door de andere dieren. Tijdens de troonrede zat hij er een beetje voor spek en bonen bij. Het ging nooit over hem. Dus hoefde de cameraman nooit de camera te zwenken om hem in beeld te brengen.

Niet zoals bijvoorbeeld leeuw. Die werd erg belangrijk gevonden. Die was Minister-President. Hij zat de vergadering voor. En een keer per week, op vrijdag, gaf hij een persconferentie. Alle muskieten uit heel het land kwamen dan naar zijn kamer.
"Kom maar met uw vragen", zei leeuw dan.
"We hebben eigenlijk niets te vragen", zeiden de muskieten.
"Vraagt u toch maar," zei de leeuw, "We zijn er nu toch."

Alle andere ministers maakten plannen. Grote plannen. Maar soms, dan kwam zo'n plan ineens in de tweede of derde versnelling. En dat moest je niet hebben, als minister. Als minister zat je vier jaar. Stel je voor dat je plan af was voor die vier jaar om waren. Dan moest je een nieuw plan bedenken.

De Tweede kamer ging dan vragen stellen. "We hebben het plan doorgegeven aan slak, van het ministerie van traagheid," zei de minister dan. "Die gaat er naar kijken en dan aan ons terug berichten. Zo komen we beslagen ten ijs."

Dan kreeg de slak ineens televisietijd. En kwamen alle muskieten naar zijn kantoor.
"Is het al af?", vroegen ze dan.
"Wordt het mooi?"
"Is het blauw?"
"Wie gaat dat betalen?"
De slak keek dan gedistingeerd de ruimte in. Daarna liep hij langzaam naar de microfoon.
"Rustig aan," zei hij dan, met een diepe stem "Laten we dat eerst eens goed bekijken."

Bijna alle plannen van de ministeries, kwamen ooit bij het ministerie van traagheid.

verloren

2008-02-29T17:34:00.003+01:00

Vandaag was ik bij de bio-natuurvoedingswinkel. Ze hadden aardbeien, uit de kassen van Spanje, in de aanbieding. De eigenaar zei dat hij meedeed met een actie van 30 bio-natuurvoedingswinkels.
Later, buiten, kwam ik tot het besef dat we verloren hebben.

Jonge man

2008-02-26T17:38:00.005+01:00

Over twee maanden word ik veertig.

Vanochtend stak een mevrouw met grijze krullen de straat over.
Ze kwam tot mijn schouder, dus ik moest naar beneden kijken.
"Goedemorgen", zei ik.
Zij kwam maar tot mijn schouder, dus ze moest omhoog kijken.
"Goedemorgen, jongeman", zei zij terug.

Ganzen

2008-02-24T09:18:00.005+01:00

Laatst gaf ik ganzen te eten.
Ganzen zijn enigzins domme beesten. Als je een stukje brood voor hun zwemvliezen gooit, kijken ze eerst met hun hoofd in de lucht rond. Voordat ze door hebben waar het stukje brood gevallen is hebben de eenden het al weggekaapt.

Laatst zag ik in een of andere actualiteitenrubriek 'Hoe gevaarlijk zijn ganzen voor het vliegverkeer?' Het lijkt me dat dat qua gevaar eigenlijk omgekeerd zou moeten zijn. 'Hoe gevaarlijk is het vliegverkeer voor ganzen?'

doorrijden

2008-02-20T16:28:00.003+01:00

Vorig jaar werd de wijk Ondiep, waar ik woon, een aantal dagen hermetisch van de bewoonde wereld afgesloten me potige mannen en dito hekwerken. Een agent had een buurtbewoner neergeschoten, wat leidde tot spanningen in de buurt. Logisch. Een aantal groepen mensen die het wel leuk vonden te rellen, gooide olie op het vuur en uiteindelijk vond de burgermoeder dat de wijk maar afgesloten moest worden om tot rust te komen. Nu is er onderzoek gedaan en de agent wordt niet vervolgd,want het was noodweer. Daarin heeft het OM vast gelijk, maar iets uit het onderzoek viel me erg op, en deed me afvragen of we eigenlijk wel iets hebben aan de politie. Dit stond namelijk in de krant van vandaag:
'Op 1 november is voor het onderzoek de schietpartij gereconstrueerd. Toen de agenten in de Boerhaavelaan aankwamen, hoorden ze, zo verklaarden ze, op de hoek van de straat een man schreeuwen: ‘Kankerlijers, ik maak jullie dood.’ Ze gingen kijken wat er aan de hand was en ze zagen er een groepje mensen op straat staan. De agenten wilden weer doorrijden [...]'
Een paar minuten lang hield ik de krant verbijsterd in mijn handen terwijl mijn ogen continu die zin lazen: 'De agenten wilden weer doorrijden'. Er is een groep mannen. Een van hen heeft een mes in zijn handen. Die roept: "Kankerlijers, ik maak jullie dood." De agenten wilden weer doorrijden.
Ik vraag me nu af wanneer agenten niet meer doorrijden. Wanneer agenten vanuit hun protocollen, die ze vast hebben, de opdracht hebben in te grijpen en iets te doen.

Boekrecensie

2008-02-11T19:24:00.000+01:00

Lizard - Banana Yoshimoto

Delicate, kleine, beschouwende verhalen, net zo kwetsbaar als het bijna rijstpapier waarop ze zijn uitgegeven. Verhalen als de eerste lentedag, waar de zon de kille lucht net genoeg opwarmt en je in verwachting laat voor de warme zonnige dagen die nog gaan komen. Maar pas op, voor je het weet heb je een papercut.

Het zijn kleine verhalen en er gebeurt niet veel, maar het gaat wèl ergens over. Het gaat over hoop, verlangen, kleine dingen in het leven die iets veranderen. Blijkbaar levert dat een vrouwelijk boek op, gezien sommige andere recensies die ik gelezen heb.

Er zijn inderdaad geen grote gebaren of intens diepe emoties en inzichten. Maar geef eens toe, als jij op het terras zit, fluitje in de hand, terwijl de lucht langzaam donkerblauw wordt en je je leven overdenkt; hoeveel grote intens diepe emoties heb je eigenlijk gehad? En hoe vaak is emotie als een ondergaande zon, lammetjes in de wei of een jong poesje in je hand? Geen groot gebaar van overweldigende verzwelgend gevoel, maar een zacht plekje, warm brandend in je borst? Zo'n boek is dit boek van Banana Yoshimoto. een klein brandend warm plekje hoop in je hart.

Boekstatistieken!

2008-01-01T15:36:00.000+01:00

Gelezen in 2007:
47 boeken.
1 uit Denemarken, 3 uit Marokko, 11 uit Nederland, 3 uit Italië, 1 uit Portugal, 8 uit de VS, 5 uit Japan, 3 uit België, 4 uit Engeland, 2 uit Ierland, 1 uit Spanje, 1 uit Zuid-Afrika, 1 uit Congo, 1 uit Duitsland en 2 uit Finland.

Gekocht in 2007: 45 boeken, waarvan gelezen... 5. :)

Boeken _uit_ 2007 in mijn collectie: 4. (Meneer Verona daalt de heuvel af, Tegenspel, Kersenbloed en Vissen op zalm in Jemen). Dat zegt niet zoveel, want bijna alle boeken uit 2006 heb ik in 2007 gekocht. Dat is een nadeel van een mtTBR, je ligt zo achter.

Boeken uit 2007 gelezen: 6.

Gecrosst in 2007: 276 boeken, waarvan gevangen 64. (In totaal nu 818 boeken vrijgelaten en 229 vangsten.)

Muziek

2007-12-30T09:18:00.000+01:00

Zo aan het einde van het jaar is het altijd tijd voor oliebollen en lijstjes. Nu hou ik niet zo van oliebollen, maar wel erg van lijstjes. En dit jaar wilde ik het eens hebben over muziek.
2007 was namelijk geen goed jaar, maar wel een goed muziekjaar. Ik heb veel nieuwe goede muziek ontdekt, en er is veel goede muziek uitgebracht. In mijn top 100 van beste liedjes ever staan 8 nummers uit 2007.
100 Get up – Elektrons
79 Rehab – Amy Winehouse
74 Sawdust and diamonds – Joanna Newsom
44 Sugar assault me now – Pop Levi
35 fizheuer zieheuer – Ricardo Villalobos
32 Grace kelly – Mika
18 blij blij blij! – Machinefabriek
13 Wespen op de appeltaart -Spinvis

En ook de nieuwe single van Anouk vind ik een geil nummer. Ontdekingen van 2007 zijn Machinefabriek en Trentemoller. Verder heb ik in 2007 voor het eerst van mijn leven Das wolltemperierte klavier van Bach gehoord, door Glen Gould uiteraard.
In 2007 heb ik de altijd al sluimerende liefde voor Balkanfolk ontdekt. Felix Lajko als hedendaagse exponent, en Iva Bittova.

Onderzoek II

2007-12-28T14:49:00.001+01:00

Er is weer onderzocht en wat blijkt: ongeveer 4 uur per week doen werknemers privé dingen in de baas zijn tijd. E-mailen, even de woonsite checken, msn-en... De werkgeversbranche schreeuwt moord en brand, dat is stelen van de baas!

Maar iiwi heeft het onderzoek even wat breder getrokken en wat blijkt: werknemers denken 80% van de werktijd aan privézaken. 80% van de denktijd gaat op aan de baby, het boodschappenlijstje met 2 uien, een courgette en een fles witte huiswijn, de maitresse en oefengesprekken voor de helpdesk van KPN die gebeld moet worden omdat internet plusbellen het niet doet. 80%!

Dat kan natuulijk niet. Als die tijd aan zaakzaken was besteed was die enorme doorbraak er allang geweest. Denkproductiviteit in Nederland is schrikbarend laag. Daarom ontwikkelen we de nieuwe denkfilosofie, 'werkdenken'.
Het concept bestaat uit een DVD, die aangenomen werknemers kunnen meenemen en thuis op hun computer kunnen opslaan, een programaatje dat de werknemer op zijn werkplekcomputer om het half uur een korte reminder geeft van onderbewuste beelden die hem dwingen te denken aan baaszaken, een cursus om werknemers die extra veel aan privézaken denken in een vroeg stadium te herkennen, een psychologische test voor tijdens de sollicitatie en natuurlijk de nodige vervolgcursussen voor de baas en de werknemer. bestel hem nu!

reus

2007-12-15T15:52:00.000+01:00

Vandaag zag ik een schaduw van een enorm mens voor het raam. Ik keek snel door het andere raam om de reus beter te kunnen zien. Daar is geen tegenlicht van de zon. Maar het was helemaal geen reus. Het was een vader met een kindje op zijn rug. Ook leuk, maar toch anders.

Beeldvorming, jongeren en Bilal B.

2007-11-29T17:46:00.000+01:00

Deze weken staken jonge scholieren voor beter onderwijs. Terecht, naar mijn mening. Die 1040 uren die verplicht moeten worden lesgegeven is typisch zo'n misvatting dat meten weten is en dat, _als_ er maar 1040 uur lesgegeven is, dan alles goed is. Hoe er lesgegeven wordt, dat is moeilijk meetbaar, hoeveel, dat is simpel. Zie hier het Tayloriseren van het onderwijs.
Maar goed, dat terzijde. Dit gaat namelijk over iets anders. de eerste stakingsdag, vrijdag, waren er een paar duizend scholieren die protesteerden tegen deze onzinuren. Er werden 24 gearresteerd. Je zou zeggen, de protesten zijn rustig verlopen. Niets bleek minder waar in het nieuws.
Het nieuws was dat jongeren amok hadden gemaakt. Om dit te onderstrepen werden beelden uitgezonden van... agenten die stilstaande jongeren met een wapenstok naar achteren sloegen. Nog niet zo lang geleden zouden we dat bruut en buitensporig politie-optreden hebben genoemd en dat hebben onderzocht. Nu is het blijkbaar het bewijs dat jongeren en masse hebben lopen rellen.
Dinsdag waren er nieuwe protesten. Het nieuws was dat jongeren amok hadden gepleegd en als bewijs hiervoor werden beelden uitgezonden... van agenten die jongeren keihard het museumplein afspoten met het waterkanon. Amokmakend scholieren heb ik niet gezien. In hetzelfde nieuws beelden van echte rellen, in Frankrijk. Een enorm verschil.
'Scholierenstaking loopt fors uit de hand.' Inderdaad. Maar waardoor? Zijn die beelden er wel van scholieren die amok maken? En als ze er niet zijn, waren die scholieren er dan wel? Of waren het er gewoon weer een paar?
Vanwaar die berichten? Van de politici is het logisch. De staatsecretaris wil niet toegeven aan de 1040 uur, en wat is er dan beter om lekker even de protesterende jongeren als uitschot neer te zetten? Daar doen we geen zaken mee.
Maar de media? Die behoren objectief te zijn. Maar de mensen die er werken zijn 30ers of ouder. Hun beeld van jongeren is niet positief. Het beeld van jongeren in de media is niet positief. Jongeren zijn lastig. Ze zijn luid. Ze zuipen, brallen, hangen, gaan te lang uit, luisteren niet. In alle probleemwijken hebben mensen, terecht of niet, vooral last van de jongeren. Het lijkt erop dat de reportages gemaakt zijn met dat beeld in het achterhoofd. Want dat is het beeld dat iedereen, en ook de mensen die de reportages maken, kennen. Protesterende jongeren! Komop, er zijn vast rellen! Goed zoeken! Het beeld van de iritante overlast veroorzakende jongeren moet bevestigd worden.

Een paar weken geleden was er zo'n zelfde geval van beeldvorming. Bilal B., een psychotische man, stak een agent neer en werd vervolgens doodgeschoten. Een tragische geschiedenis. Maar het werd heel veel meer. Het werd een Marokkanen probleem. Door de beeldvorming. De volgende dag opende het journaal met een reportage van 7 minuten over Bilal B. Hij bleek wel eens bij Mohammed B., de terrorist, in de huiskamer te zijn geweest. Nieuws? Nou, niet echt. Want na 7 minuten vroeg de anchorman uiteindelijk aan de verslaggever of deze dagen in de huiskamer iets te maken hadden met de daad van Bilal. "Nee", was het antwoord. Maar ja, eerst 7 minuten angst voeren. Want Bilal B. was een Marokkaan. En dus is het een Marokkanen probleem. En Marokkanen, dat is terrorisme, dat weet iedereen.
Eén vandaag had daarna een reportage over de wijk waar Bilal vandaan kwam. Een stel idiote jongeren had een auto in de fik gestoken. Om Bilal te wreken? Nu ja hoe dan ook, de reportage begon met de beelden van de straat, in het donker, met de flakkerende auto in de fik. "Zo zag deze wijk er de afgelopen nacht uit!" zei de overvoice. Nou... nee. Zo zag die ene plek er uit in die wijk. De rest van de wijk was gewoon rustig, donker. Mensen sliepen. En lazen het in de krant, of hoorden het van buren, die het hoorden van buren, die het hadden gezien op ontbijt-tv. In totaal werden er in 7 dagen 4 auto's in de fik gestoken. En de media maakte er banlieu toestanden van. Alsof de hele wijk zeven dagen lang in brand had gestaan.
Iedereen maakte met zijn eigen agenda gebruik van de daad van Bilal B. Ouders van psychotische mensen om te vragen voor meer rechten voor de ouders van psychotische mensen. Marokkaanse jongeren om hun groepsgevoel te uiten. Andere mensen in de wijk om weer eens lekker te wentelen in hun gekanker over allochtonen. Politici om hun kiezer te paaien. Niets menselijks is ons vreemd. Maar ook journalisten hadden hun agenda, hun beeld wat ze de ether in slingerden. Bilal B., dat was een Marokkaan. Dus het was een Marokkanen probleem. Ongeacht de waarheid van dat beeld. Want als het geen Marokkanen probleem is, dan maken we het een Marokkanen probleem.

We schijnen het volkomen verleerd te zijn gewoon objectief naar een situatie te kijken en erover berichten zonder maagzuur. Bij elk bericht schieten we volledig in de kramp. Dat is het tijdsbeeld van het eerste decennium van deze eeuw. De krampjaren.

Sollicitatiedienst voor werklozen

2007-11-17T17:42:00.000+01:00

Het UWV betaalt 900.000 euro aan een bedrijf dat sollicitatiebrieven gaat schrijven namens WW-ers en WAO-ers bij het UWV. Er zijn volgens het UWV veel werklozen die heel goed zijn in hun werk, maar het moeilijk vinden zichzelf in een brief te verkopen. Vandaar dat een bedrijf dat gaat doen. Studenten gaan de brieven schrijven voor bouwvakkers. Leuk hoor en zo hoeven die werklozen wellicht ook niet meer keer op keer in een sollicitatieklasje gereïntegreerd te worden.

Maar iiwi wil dit wel breder trekken. Er zijn ook heel veel mensen die heel goed zijn in hun werk, maar het moeilijk vinden zichzelf te verkopen in een sollicitatiegesprek. Wie gaat er een bedrijf opzetten met mensen die voor anderen naar een sollicitatiegesprek gaan?

En dan, dan is er nog een stap te zetten. Wie o wie wil er voor mij gaan werken?

Er gaat niets boven het Noorden

2007-11-17T17:29:00.000+01:00

De Zuiderzeelijn is door het kabinet geschrapt. Er was geld voor een hypersnelle magneetspoorlijn, maar die ging niet door. Er kwam geld voor een snelle normale spoorlijn, maar die ging niet door. Er werd geld gereserveerd voor een gewone spoorlijn en nu is er alleen nog geld voor een ringweg rond Groningen. Het Noorden voelt zich buiten spel gezet, niet bij de flitsende randstad horen.
Noordense politici sputteren en sputteren, maar halen niet door. iiwi weet de oplossing! Kom op Noorden, sluit de gaskraan van Slochteren! Een cordon sanitaire rond de pijpen naar de Waddenzee. Stop het Ja-knikken!
Eens kijken hoe snel het Noorden weer bij de randstad hoort.

Boekrecensie

2007-11-09T16:32:00.000+01:00

Stemmen uit zee - Dan Sleigh

Uit! Een dikke maand ploeteren, dat wel. Met liefde hoor, net als met Rosenboom, maar het is wel ploeteren. En de Rosenboom is een van de mooiste boeken ooit geworden in mijn beleving, dus wie weet wat er met deze gebeurt.

De sfeer van het boek beklijft tot nu het beste. Je ziet de kolonie (en de VOC) opgericht worden, en ook langzaam weer ten ondergaan aan vriendjespolitiek, corruptie en baantjesjagers. En met de teloorgang van de VOC gaan ook de personages uit deze roman ten onder. Zij hebben eigenlijk verder geen band met de VOC, maar worden toch door de VOC vermorzeld. Net zoals de oorspronkelijke bewoners weggevaagd worden, uiteindelijk. Niet eens bewust in het begin. Pas veel later, bij de baantjesjagers en de corruptie worden ze echt gewoon en masse neergeschoten. Maar hun cultuur, hun manier van leven wordt vanaf het begin onmogelijk gemaakt.
In het eerste deel wint de Khoi-man nog, die een andere stam hun runderen laat verkopen aan de VOC, om ze van de VOC weer te stelen om zo herder te worden, de hoogst mogelijke titel in zijn cultuur. Maar uiteindelijk wordt de grond gewoon van de VOC, waardoor de oorspronkelijke bevolking geen herder meer kan worden. En zonder vee ben je niets.
Zo vergaat het ook het Khoi meisje dat opgenomen wordt bij de stichter van de kolonie, van Riebeeck. En eigenlijk alle andere figuren. Allen worden geplet door de maalstenen van de VOC. Wat overblijft zijn de heren XVII.

Het aardige van het boek vind ik dat je de research van het boek nog heel erg in de roman aantreft. Het is eigenlijk geromantiseerde research. Ik voelde nog de brieven en scheepsberichten die dan Sleigh voor dit boek gelezen moet hebben. In een stoffige kamer vol met Zeventiende euwse scheepsrollen, zo stel ik mij voor, waar weinig licht naar binnen komt, en hij zit achter een houten tafel, rol voor rol voorzichtig uitspreidend, lezend voor het perkament onder zijn vingers vergaat.

De geneugten des levens

2007-11-02T14:25:00.000+01:00

Het stadhuis in Utrecht, het mooie gebouw van Enric Miralles, moet worden schoongemaakt aan de buitenkant. Een grote steiger is natuurlijk lelijk in het stadsbeeld, dus kan daar een groot doek tegenaan. En, oh win-win situatie, daarop kan een reclameboodschap. Reclame is schijnbaar namelijk niet lelijk in het stadsbeeld. Bovendien wordt uit de opbrengst een gedeelte van de schoonmaakoperatie betaald.
Nu blijft het natuurlijk de gemeente, en ook Utrecht heeft de softe christen van de Christen Unie in de raad, van wie harry Holland gewaarschuwd moet worden tegen de grote geneugten des leven. Kortom, het moest wel verantwoorde reclame worden. Geen reclame voor drank. Geen reclame van de beroemde rokende cowboy. Geen half of geheel ontklede vrouwen. En mannen denk ik, maar daarover heb ik de gemeenteraad niet gehoord. Geen sex, drugs of rock'n roll derhalve. Met glazen Ale hangen aan de borsten van ontklede mensen, terwijl je erna geniet van een sigaret, dat is beperkt tot het paradijs.
Maar gelukkig, er is nog een verslaving, waar we ons van rijkswege in dit leven gewoon nog onbeperkt aan mogen laven. Gokken! Dus hing er wekenlang een 20 bij 30 meter spandoek aan het gemeentehuis om ons te wijzen op de grootste postcodekanjer ooit.

yay, er is weer koffie II

2007-10-26T14:47:00.000+02:00

De Ethiopische wilde koffie bleek te bestaan uit hele bonen. Voor het eerst sinds heel lang heb ik dus weer koffie gemalen. Vroeger, toen ik kindje was, hadden we een koffiemolen thuis, en maalden we onze eigen koffie. Volgens mij deden we dat zelfs met de hand. Dat vond ik altijd een leuk karwijtje. Nuja, eerlijk gezegd herinner ik me alleen de koffiemolen, niet meer het karwijtje. Misschien had ik er wel een schurfthekel aan.
Hoe dan ook, de biologische winkel heeft een koffiemaler, weliswaar een electrische, maar toch. Het leuke aan koffie malen is niet zozeer het malen, hoewel dat ook geinig is, maar de geur van koffie die zich verspreid over de ruimte. Yum.

Yay, er is weer koffie!

2007-10-26T12:03:00.000+02:00

Ergens vorig jaar ging mijn koffiezetapparaat stuk. Nu vind ik kopen van elektronische apparaten niet direct een leuk klusje, maar het moest maar. Omdat mijn keuken en mijn aanrecht erg klein zijn, besloot ik zo'n klein espresso-apparaatje op electriciteit te kopen. Dat neemt veel minder plaats in dan een groot log koffiezetapparaat.

Wat ik niet besefte, was dat het schoonmaken van zo'n espresso-apparaatje best een gedoe is. De koffie komt los in een filter en moet dus iedere keer met een stukje papier uit het filter worden gefrunnikt en weggegooid worden. Omdat de koffie altijd nat blijft, wordt het papiertje een soort donkere drap in je vingers, dat met een platsh in de vuilnisbak valt, als er niet al druppels tussen je vingers door gesijpeld op de keukenvloer zijn gespat. In de kan en het waterreservoir blijven ook altijd kleine restjes koffieprut achter, in een bodempje water, zodat je er niet veel anders mee kunt doen dan wegspoelen en hopen dat de boel niet verstopt.

Nu vind ik slow-food best wel een leuk concept, maar om 's morgens vroeg, als ik koffie wil, met slaperige ogen, want nog geen koffie op!, tien minuten bezig te zijn om het koffiezetapparaat schoon te maken, dat bleek niet aan mij besteed. Dus dronk ik voornamelijk instant koffie.

Minder lekker, duurder, en slechter voor het milieu, dat vriesdrogen. Maar zoals ik al zei, ik houd niet van het kopen van electrische apparaten en als ik er eenmaal een heb, ga ik zeker niet voor mijn plezier er nog een kopen. Het halen van een nieuw normaal koffiezetapparaat (fuck de pads, gewoon een filter!) bleef ik uitstellen.

Vandaag heb ik eindelijk de moed opgevat om naar de Mediamarkt (yuck) te gaan en een nieuw koffiezetapparaat gekocht. Nu straks nog wilde ethiopische koffie (Aarghh!) bij de biowinkel scoren. Yay, er is weer koffie!

Sterven

2007-10-23T10:30:00.000+02:00

Gisteren keek ik naar een tegenlicht-aflevering over sterven. De oude dementerende man lag in een verpleeghuis. Hij had ooit een euthanasieverklaring getekend. Zijn vrouw hield vast aan deze verklaring. Zij vindt hem een schim van zichzelf en dat was de motivatie van hun beide om de euthanasieverklaring te tekenen. Dat nooit. Voor haar speelde natuurljk ook haar eigen emotie, het verliezen van de man die zij gekend had, en haar gezin mee. Ze hadden al een aantal keren afscheid van hem genomen, maar steeds kwam de man er weer bovenop. Het desintegreerde het gezin, haarzelf, en haar kinderen.
De verpleeghuisarts zat er duidelijk anders in. Hij is de arts van zijn patient, de man. De gevoelens van de vrouw en het gezin van de man waren voor hem in zijn besluit niet relevant. Want de man wilde was wat hij moest doen. Hij wilde, ondanks de dementie, de man zijn euthanasieverklaring laten bevestigen. De hele uitzending door had ik het gevoel dat deze arts eigenlijk geen euthanasie wilde uitvoeren, en zocht naar een weg daaruit. Uiteindelijk kwam hij tot de conclusie dat de man geen euthanasie meer wilde, omdat hij nee schudde toen de arts hem dat vroeg. De arts was heel stellig in zijn opvatting dat de man het niet meer wilde. Pas toen de interviewer hem rechtstreeks vroeg of hij dat zeker wist, zei hij 'Nee.'

Hoe moet je hiermee omgaan? Ik zou het ook niet weten. Persoonlijk zat ik meer op de lijn van de vrouw, maar mede, besef ik, omdat ik minder met de arts in zijn enorme stelligheid kon. Ieder mens is, denk ik, in zekere zin bang voor de dood. Een euthanasieverklaring kun je alleen tekenen door rationeel de angst voor de dood in te kapselen. Door er rationeel over te denken en omdat de dood zelf nog ver weg is, wordt het makkelijker om te tekenen. Op het moment dat de dood aanstaande is, maar je nog geholpen kunt worden door medisch ingrijpen, wordt die rationele beslissing veel moeilijker te nemen. Ik weet niet of je die verklaring, ooit bij volle verstand opgesteld, in die situatie nog eens moet laten herbevestigen.
Dat klinkt wel logisch. Maar wat herbevestig je dan? Dat iemand niet wil leven in de situatie waarin hij leeft, of zijn angst voor de dood? Bij een dementerende patient is dat nog veel lastiger. Hoeveel van de situatie waarin hij verkeerd beleeft hij nog bewust? De angst voor de dood wordt daardoor nog groter, want dat besef, van sterven en er niet meer zijn, dat is er altijd, denk ik. Het besef van de situatie waarin de man leeft, die is er, volgens mij, alleen volledig bij zijn vrouw en gezin. En bij de verzorgende en arts, maar die mogen daar niets mee.

Wat ik in ieder geval weet is dat ik dit nooit zo zou willen. Rillingen liepen over mijn rug bij het zien van die man, in zijn lege kamer, waar niets was behalve een ziekenhuisbed en een nachtkastje. Niets meer, een lege, witte, onpersoonlijke ruimte, dat is de wereld waarin deze man zijn laatste levensjaren slijt. Niets is meer van jezelf, zelfs je eten wordt bepaald door de verpleeghuiskeuken. Ik wil dat niet. Maar hoe ik dat moet voorkomen, weet ik niet.

Uiteindelijk wilde de arts laten onderzoeken hoe wilsbekwaam de dementerende patient nog was. Dit onderzoek kwam er niet, omdat de artsen tot de conclusie kwamen dat dit onderzoek geen uitsluitsel zou geven. De arts ging uiteindelijk verder met zijn eigen inschatting dat de man geen euthanasie meer wilde, en ging hem behandelen. Na de behandeling kwam er nog een gesprek met de arts en de dementerende man. De arts gaf de man zijn euthansieverklaring. De man verscheurde hem.

De aflevering van Tegenlicht: http://www.vpro.nl/programma/tegenlicht/afleveringen/35446091/

Onderzoeken

2007-10-22T16:47:00.000+02:00

Onderzoeken; altijd een leuk onderdeel van de week, het bepalen van het onzinnigste onderzoek van die week. Deze week hoef ik niet langer te zoeken, want de wetenschap heeft al op maandag gepiekt. Want wat meldde de wetenschap vandaag na jaren van diepgravend onderzoek aan stellen die proberen een kind te krijgen?

'Vaker sex verhoogt de kans op kinderen'

Duh?

Het begin

2007-10-10T13:39:00.000+02:00

van een nieuw blog. Zomaar.
Ik ga minder schrijven voor mijn werk en merk dat ik het wel leuk vind om te blijven doen. Dus ga ik nu hier observaties schrijven over de wereld, iiw's world of madness.

Het is niet mijn bedoeling om iedere dag of paar dagen te moeten schrijven. Daar gingen mijn vorige blogs aan ten onder. Als ik het leuk vind schrijf ik eens iets.