De muur

De muur viel toen ik 21 was. Mijn leven is dus bijna net zo lang met als zonder de Berlijnse muur. Mijn leven is bijna net zo lang met als zonder mijn eigen muur. Een muur die ik in 21 jaar voor mezelf optrok, zodat ik met niemand contact hoefde te maken, en in de hoop dat niemand me zou zien en iedereen mij met rust zou laten achter die muur. Die muur, die ik, op hetzelfde moment dat de Berlijnse muur viel en Berlijners met pikhouwelen het ding tot de grond toe afbraken, zelf ging afbreken.

Omdat ik naar Berlijn ga had ik het met collega's over de Muur. We bedachten pas nu (hoe vreemd eigenlijk) dat er een hele nieuwe generatie jong volwassenen is, die nooit de wereld met de Muur hebben meegemaakt. Ik kan me niet voorstellen hoe dat is. Die muur is, ondanks dat hij al twintig jaar weg is en er bijna geen resten meer van te vinden zijn, altijd aanwezig in hoe ik denk en hoe ik de wereld zie. Het is het ijkpunt. Wat dat betreft ben ik een echt Koude-Oorlogs-kindje.
11 september, de aanslag op de World-Trade torens, lijkt het ijkpunt van de nieuwe generatie. En eigenlijk is dat veel enger dan de Berlijnse Muur. Want hoe breek je een aanslag af?

Berlijn

Berlijn was geen bewuste keuze. Het was een overschot aan Duitse boeken, overgebleven van een Bookcrossingkraampje op een wijkmarkt, en een poging een vakantie te regelen via het internet.
Ik moest een keer naar Duitsland met die boeken, had ik bedacht. Ergens vlak over de grens, wellicht in een van die steden waar ik met de trein doorheen was gereden onderweg naar Italië vorig jaar. En ik wilde naar de achterlanden van de Costa Brava, een mooi nog onbekend gebied waarover ik gelezen had in een reisrubriek in de krant. Daar wilde ik gaan fietsen. Dat kon ik dan combineren met een aantal dagen Barcelona, waar je ook goed kon fietsen, had ik ergens gelezen.
Dat lukte niet goed. Ik kon geen combinatie vinden van Barcelona en fietsen in de heuvels onder de Pyreneeën die paste. Gefrustreerd dronk ik een kop thee en dat was het moment dat ik voor het eerst dacht aan fietsen in Berlijn. Misscien waren he de twee B's van Barca en Berlijn, misschien gewoon de gedachte aan fietsen in een grote stad, maar het sprak wel aan.
Geen moment eraan gedacht dat het twintig jaar geleden is dat de muur viel dit jaar. Het was gewoon en combinatie van factoren. De eerste hit op het web die ik vond over fietsen in Berlijn ging over de Mauerweg, een fietstocht door de stad, langs de straten waar de muur had gestaan. Dat klonk typisch als iets dat ik zou doen. Handig ook, want dan hoefde ik niet met de boeken te slepen, maar kon ik ze gewoon fietsend wegleggen onderweg. Daarom ga ik de route fietsen waar ooit de Berlijnse Muur de stad in tweeën deelde.

Creationisme flyer

Wat als God nou ook een 'Nee-Nee'-sticker heeft?

Zomaar een conflict in het Midden Oosten II

Zo, en nu allebei je eigen troep opruimen.

Roze meisje

Ik liep naar mijn huis op het moment dat de kerk uitging. Een groep mensen, allemaal in het zwart, want God mag blijkbaar geen plezier hebben, stak de straat over. Daartussen liep één meisje, van drie of vier jaar, zoiets, met een knalroze jas en blauw jurkje. Dat maakt de dag weer goed.

Zomaar een conflict in het Midden-Oosten

"Mamma, maar hij schiet steeds propjes in mijn kamer!"
"Maar mamma, hij heeft mijn speelgoedauto's gepakt!"
"Maar mamma, hij heeft de deur van mijn kamer op slot gedaan!"
"En nu koppen dicht! En naar je kamer. En laat ik niet zien dat je er uit komt!"
"Maar mammaaa..."
"Koppen dicht!"
"Nou! Het is niet eerlijk!"
"Het is gemeen. Hij begon!"
"Nietes, hij."
"Koppen dicht!"

Laatste restje Ierlandreis

Vandaag heb ik het flesje van de Burren-shampoo weggegooid. Dat was het laatste restant van de Ierlandreis van twee jaar geleden. Dat flesje had ik gekocht in the Burren perfumery, een winkel, midden in de Burren. Je komt er niet zomaar. Er is in de weide omgeving niets. Geen dorpje, geen goede weg en geen mensen.
Ik was er op de fiets, in een rondreis door the Burren, in zeven dagen, van Lahinch naar Galway.
Ik had shower gel, thee, wierrook uit de Burren. Iedere keer als ik wierrook stookte dacht ik aand ie reis. Of als ik die thee dronk. Me waste. Maar nu zijn ze allemaal op. Het enige wat nu nog rest zijn herinneringen, foto's een een trui die gebreid is door vrouwen het de Aran-eilanden.