Ik heb wel vaker blogitems gemaakt over onderzoeken met vraagtekens. Nou, er is er weer eentje. De Universiteit van Wageningen heeft onderzoek gedaan naar het eetgedrag van ouderen in twee verpleeghuizen, en wat blijkt...
Ouderen in een verpleeghuis eten meer als ze smaakvollere maaltijden krijgen voorgeschoteld (De ouderen kregen een aperitief in plaats van soep en kregen een kopje koffie met lekkernij toe).
Het lijkt me dat dit onderzoek dringend in meerdere verpleeghuizen moet worden onderzocht om het te bevestigen, het kan ons inzicht in het eetpatroon van mensen helemaal op zijn kop zetten!
Btw: Ik heb het idee dat bij dit onderzoek de ouderen behalve lekkerder eten ook gewoon meer eten kregen (lekkernij toe) dan de controlegroep, wat de uitkomst van het onderzoek heeft beïnvloed.
dinsdag 5 oktober 2010
zondag 26 september 2010
Gehandicapt
Afgelopen vrijdag heb ik een rollator opgehaald met de trein. Niet voor mijzelf, ik ben gelukkig nog mobiel. Ik heb hem nodig voor een foto. Een rollator, dat is eigenlijk hetzelfde als een winkelwagentje. Die gaat ook nooit de kant op die je wilt.
Zodra je gaat lopen met een rollator, voel je je ook gehandicapt. De klein stapjes die je ermee kunt zetten, het houterige voortbewegen, dat je net even krommer moet staan dan normaal om bij de handvaten te kunnen. Een rollator is een Selffulfilling prophecy, de catch 22 van de minder mobiele medemens. Zodra je met een rollator loopt voel je je ook minder mobiel en gedraag je je ook minder mobiel. Een gevoel van schaamte en onderworpenheid overviel me zodra ik me met de rollator voortbewoog. Mijn rug werd nog een beetje krommer.
Pas met een rollator merk je hoe vreselijk slecht onze voetpaden zijn. Hobbel de bobbel, kuilen, deuken en kastanjewortels maken de route over de niet egaal liggende trottoirtegels ontoegankelijk. Iedere kuil, iedere scheefliggende tegel is een schok door mijn polsen. Door het niet geknipte gemeentegroen dat over het voetpad groeit kun je er niet meer langs zonder schrammen in je gezicht te krijgen. Waarom is het stoplichtknopje aan de overkant van het fietspad? De staat van de voetpaden in Utrecht is verschrikkelijk. En dan is het nog niet eens herfst, met de afgewaaide boomtakken en de gevallen bladeren waardoor je de kuilen en kanstanjewortels niet meer ziet.
Met een rollator zie je ook hoe vriendelijk de mensen zijn. "Lukt het zo?" "Moet ik even helpen instappen?" "U wilt hier zeker zitten?" De bus stopt net een fractie eerder, groepjes gaan uit elkaar om je erdoor te laten, mensen kijken net iets minder stuurs, de auto wacht bij het zebrapad. Mensen doen weer normaal.
Zodra je gaat lopen met een rollator, voel je je ook gehandicapt. De klein stapjes die je ermee kunt zetten, het houterige voortbewegen, dat je net even krommer moet staan dan normaal om bij de handvaten te kunnen. Een rollator is een Selffulfilling prophecy, de catch 22 van de minder mobiele medemens. Zodra je met een rollator loopt voel je je ook minder mobiel en gedraag je je ook minder mobiel. Een gevoel van schaamte en onderworpenheid overviel me zodra ik me met de rollator voortbewoog. Mijn rug werd nog een beetje krommer.
Pas met een rollator merk je hoe vreselijk slecht onze voetpaden zijn. Hobbel de bobbel, kuilen, deuken en kastanjewortels maken de route over de niet egaal liggende trottoirtegels ontoegankelijk. Iedere kuil, iedere scheefliggende tegel is een schok door mijn polsen. Door het niet geknipte gemeentegroen dat over het voetpad groeit kun je er niet meer langs zonder schrammen in je gezicht te krijgen. Waarom is het stoplichtknopje aan de overkant van het fietspad? De staat van de voetpaden in Utrecht is verschrikkelijk. En dan is het nog niet eens herfst, met de afgewaaide boomtakken en de gevallen bladeren waardoor je de kuilen en kanstanjewortels niet meer ziet.
Met een rollator zie je ook hoe vriendelijk de mensen zijn. "Lukt het zo?" "Moet ik even helpen instappen?" "U wilt hier zeker zitten?" De bus stopt net een fractie eerder, groepjes gaan uit elkaar om je erdoor te laten, mensen kijken net iets minder stuurs, de auto wacht bij het zebrapad. Mensen doen weer normaal.
woensdag 24 maart 2010
supermarktmuziek
Gisterenavond was ik in de Albert Heijn en ze draaiden Let it be, gevolgd door Perfect day. Gelukkig werd dat gevolgd door Careless whisper, zodat ik niet hoefde te onderkennen dat ik houd van supermarktmuziek.
zaterdag 13 maart 2010
Papadag
Zowel Wouter Bos als Camiel Eurlings stappen (voorlopig) uit de politiek omdat ze meer tijd willen hebben voor hun gezin. Ik gun hun en hun familie dat van harte. Het lijkt mij goed voor het gezin en de kinderen als ze een papa hebben die zo betrokken is bij ze. Heerlijk, voetballen in de tuin, de eendjes voeren in het park, voor het eerst met de kinderen naar groep 1, tranende ogen als je oogappel zijn jasje op de kapstok hangt en in de klas loopt, verdwijnt uit je leven en na vier uur terugkomt met verhalen over de tekening die hij gemaakt heeft van papa en mama bij de boom, de glimlach als hij voor het eerst papa spelt met zijn letterblokken, verhaaltjes voorlezen voor het slapengaan.
Bos en Eurlings zijn de emancipatoire voorbeelden van nu. Maar, laten we wel zijn, zij kunnen dat omdat ze een goudgerande regeling hebben. Ze hoeven niet te solliciteren, niet naar het Werkplein, hoeven niet in een reïntegratietraject en houden voor zes jaar hun wachtgeldregeling. Voor de vrachtwagenchauffeur of de financial-manager die ook meer tijd wil voor zijn gezin en kinderen is het toch een stuk moeilijker. En een bijstandsvader mag geen eens tijd hebben voor zijn gezin en kind, die moet gewoon werken. Kamerleden worden pas echt voorbeelden van emancipatie als ze een wet maken waarbij ook de vader met een kleiner inkomen, de modalen, de scharrelaars, de mogelijkheid krijgen om een tijd met hun kind samen te zijn.
Bos en Eurlings zijn de emancipatoire voorbeelden van nu. Maar, laten we wel zijn, zij kunnen dat omdat ze een goudgerande regeling hebben. Ze hoeven niet te solliciteren, niet naar het Werkplein, hoeven niet in een reïntegratietraject en houden voor zes jaar hun wachtgeldregeling. Voor de vrachtwagenchauffeur of de financial-manager die ook meer tijd wil voor zijn gezin en kinderen is het toch een stuk moeilijker. En een bijstandsvader mag geen eens tijd hebben voor zijn gezin en kind, die moet gewoon werken. Kamerleden worden pas echt voorbeelden van emancipatie als ze een wet maken waarbij ook de vader met een kleiner inkomen, de modalen, de scharrelaars, de mogelijkheid krijgen om een tijd met hun kind samen te zijn.
woensdag 3 maart 2010
Stem
Vandaag mag ik weer kiezen voor de gemeenteraad. Volgens ex-minister van der Laan van wijken en integratie een "feest voor de democratie". Hij begrijpt maar niet waarom toch zo weinig mensen komen stemmen.
Ik wel.
Voor gemeenteraden kun je niet tussentijds stemmen, zoals bij de Tweede Kamer. Als de regering uit elkaar ploft krijg je nieuwe verkiezingen. Als de gemeenteraad uit elkaar ploft, dan gaan ze opnieuw onderhandelen. De stemverhouding blijft dus vier jaar hetzelfde. Je zou dus verwachten dat er een mooie lange campagne aan vooraf gaat. Tenslotte staan die stemmen zeker voor vier jaar vast, dus je stem is extra belangrijk.
Nou, met die lange mooi campagne valt het nogal tegen. Dit jaar bijvoorbeeld duurde de campagne één maand. Één maand campagne, voor een stem die vier jaar geldt. Dat gegeven alleen al is beschamend voor de democratie.
Nu ben ik best politiek betrokken en wil en vraag best informatie. Ik heb gekeken naar de lokale tv, gezocht naar de kraampjes van de partijen in de straat op vrijdagen als ik naar de stad ga. Ik heb gewacht op lokale verkiezingsdebatten in de wijk, gezocht naar lokale verkiesbare voormensen die mij zouden overtuigen dat mijn stem bij hun thuishoorde. Ik heb ze niet gezien. Het enige wat ik heb ontdekt waren halfbeplakte stemborden, die vanwege de kou binnen waren beplakt en daarna naar buiten gezet.
Ik zou van geen enkele partij weten wat ze nou met mijn stad willen doen in die vier jaar. Er moet vanwege de crisis door de gemeente enorm bezuinigd worden. Het is er niet over gegaan. De halve stad ligt open. Komen al die kantoren er nog? Komen er meer fietsklemmen? Hoe moet het met de werkloosheid? Gaan we andere criteria gebruiken bij het aanbesteden van de thuiszorg, of willen we het een soort tweede schoonmaakbranche maken? Hoe gaat mijn stad om met het Wilderiaanse humeur van Nederland? Nergens een lokale politicus met een visie betrapt. Het gaat niet over belangrijke problemen van de stad. De lokale politici hebben een vinger voor hun mond. Een maand zwijgen en dan weer lekker college-overleg. Een feest voor de democratie? Eerder een stille tocht.
Tja, vanochtend toch maar met mijn stempas en paspoort naar het stembureau gegaan. Een soort burgerplicht, niets meer. Ik heb niet het gevoel dat het er iets toe doet deze keer, of ik stem en waarop ik stem. De ideeën, de visies, het gevoel dat jouw stem van invloed is, dat je voor vier jaar gaat bepalen, samen met de andere inwoners van je stad, hoe de stad eruit gaat zien, het is verdwenen. Stemmen is als een mistige maandagochtend. Eigenlijk had je liever gewoon in bed willen blijven.
Ik wel.
Voor gemeenteraden kun je niet tussentijds stemmen, zoals bij de Tweede Kamer. Als de regering uit elkaar ploft krijg je nieuwe verkiezingen. Als de gemeenteraad uit elkaar ploft, dan gaan ze opnieuw onderhandelen. De stemverhouding blijft dus vier jaar hetzelfde. Je zou dus verwachten dat er een mooie lange campagne aan vooraf gaat. Tenslotte staan die stemmen zeker voor vier jaar vast, dus je stem is extra belangrijk.
Nou, met die lange mooi campagne valt het nogal tegen. Dit jaar bijvoorbeeld duurde de campagne één maand. Één maand campagne, voor een stem die vier jaar geldt. Dat gegeven alleen al is beschamend voor de democratie.
Nu ben ik best politiek betrokken en wil en vraag best informatie. Ik heb gekeken naar de lokale tv, gezocht naar de kraampjes van de partijen in de straat op vrijdagen als ik naar de stad ga. Ik heb gewacht op lokale verkiezingsdebatten in de wijk, gezocht naar lokale verkiesbare voormensen die mij zouden overtuigen dat mijn stem bij hun thuishoorde. Ik heb ze niet gezien. Het enige wat ik heb ontdekt waren halfbeplakte stemborden, die vanwege de kou binnen waren beplakt en daarna naar buiten gezet.
Ik zou van geen enkele partij weten wat ze nou met mijn stad willen doen in die vier jaar. Er moet vanwege de crisis door de gemeente enorm bezuinigd worden. Het is er niet over gegaan. De halve stad ligt open. Komen al die kantoren er nog? Komen er meer fietsklemmen? Hoe moet het met de werkloosheid? Gaan we andere criteria gebruiken bij het aanbesteden van de thuiszorg, of willen we het een soort tweede schoonmaakbranche maken? Hoe gaat mijn stad om met het Wilderiaanse humeur van Nederland? Nergens een lokale politicus met een visie betrapt. Het gaat niet over belangrijke problemen van de stad. De lokale politici hebben een vinger voor hun mond. Een maand zwijgen en dan weer lekker college-overleg. Een feest voor de democratie? Eerder een stille tocht.
Tja, vanochtend toch maar met mijn stempas en paspoort naar het stembureau gegaan. Een soort burgerplicht, niets meer. Ik heb niet het gevoel dat het er iets toe doet deze keer, of ik stem en waarop ik stem. De ideeën, de visies, het gevoel dat jouw stem van invloed is, dat je voor vier jaar gaat bepalen, samen met de andere inwoners van je stad, hoe de stad eruit gaat zien, het is verdwenen. Stemmen is als een mistige maandagochtend. Eigenlijk had je liever gewoon in bed willen blijven.
zaterdag 5 december 2009
Tsunami
Je kunt veel van Wilders vinden. En ik vind dat behalve zijn denkbeelden ook zijn taal vulgair is. Zijn zinnen zijn laag-bij-de-gronds en vuig. Het ontbeert redelijkheid, elk spoor van mogelijkerwijs is eruit verdwenen. Mensen zijn knettergek, boeken zijn fascistisch. Wilderiaans is niet mooi, het is gespeend van enige vorm van nuance, zoekend naar de übertreffende trap. Wilders is de Wagner van het Nederlands, al zijn woorden zijn fortississimo.
Uitspraken van politici blijven nogal eens hangen en worden in allerlei andere contexten gebruikt. Zo is Wim Kok de bedenker geweest van het nietszeggende: "Ik herken mij niet in uw kritiek." Hij zei dit tijdens een Srebrenica-debat. Overal hoor je nu "Ik herken mij niet in..." terug. Handig, want je zegt niet dat iets niet waar is, je zegt alleen dat je het niet herkent. Terwijl het toch klinkt als een ontkenning. Als onverhoopt uit andere bronnen blijkt dat iets toch waar is, kun je altijd reppen over "Voortschrijdende inzichten."
Jammer genoeg gebeurt iets dergelijks ook met de uitspraken van Wilders. Vandaag las ik de Volkskrant over het onderwijs: "[...] de tsunami van negatieve kritiek". Een Wilderiaanse zin in optima forma. Zo raakt de nuance ook in andere debatten langzamerhand ondergesneeuwd in 'een tsunami van Wilderiaans effectbejag'.
Uitspraken van politici blijven nogal eens hangen en worden in allerlei andere contexten gebruikt. Zo is Wim Kok de bedenker geweest van het nietszeggende: "Ik herken mij niet in uw kritiek." Hij zei dit tijdens een Srebrenica-debat. Overal hoor je nu "Ik herken mij niet in..." terug. Handig, want je zegt niet dat iets niet waar is, je zegt alleen dat je het niet herkent. Terwijl het toch klinkt als een ontkenning. Als onverhoopt uit andere bronnen blijkt dat iets toch waar is, kun je altijd reppen over "Voortschrijdende inzichten."
Jammer genoeg gebeurt iets dergelijks ook met de uitspraken van Wilders. Vandaag las ik de Volkskrant over het onderwijs: "[...] de tsunami van negatieve kritiek". Een Wilderiaanse zin in optima forma. Zo raakt de nuance ook in andere debatten langzamerhand ondergesneeuwd in 'een tsunami van Wilderiaans effectbejag'.
maandag 27 juli 2009
Doe mij maar een Elektronisch-Patiënten-Dossier!
Sinds een maand ben ik verhuisd en moet ik een nieuwe huisarts. In Utrecht, waar ik woon, is de huisartsenkeuze niet vrij, maar bepaalt je postcodegebied bij welke huisartsen je je mag aanmelden. Met het verhuizen van mijn huisarts moet ook mijn dossier verhuisd worden. Daarover gebeld met mijn oude huisartsenpraktijk en na twee weken zou ik het kunnen komen afhalen.
Na die twee weken ga ik op de fiets naar mijn oude huisartsenpraktijk. Bij de balie liggen een stapel patiëntendossiers in enveloppen, zie ik. Ik moet aangeven wat ik kom doen bij de balie en iedereen achter mij kan horen dat ik mijn patiëntendossier kom halen. Ik moet mijn paspoort laten zien. Na wat administratief gedoe omdat de kopieermachine niet werkt krijg ik mijn dossier, in een envelop. Niet verzegeld of wat, gewoon dichtgevouwen. 'Medische gegevens' staat erop geschreven, met mijn naam, zodat iedereen die hem ziet weet wat er in zit. Ik stop hem in mijn schoudertas en ga naar buiten.
Nu ik hier toch ben, kan ik net zo goed wat andere dingen doen. Timemanagement en zo. Met mijn dossier in mijn tas ga ik naar de Gamma en de AH. Ik koop een nieuwe massagedouchekop, je blijft maar dingen doen als je gaat verhuizen, en inkopen voor moussaka. Met mijn schoudertas deinend op mijn rug fiets ik naar huis door het drukke centrum van Utrecht. En mijn patiëntendossier? Dat ligt nu in mijn 'postvak in' op mijn bureau, want mijn nieuwe huisarts is de komende weken met vakantie.
Doe mij maar een elektronisch patiëntendossier. dat lijkt me stukken veiliger.
Na die twee weken ga ik op de fiets naar mijn oude huisartsenpraktijk. Bij de balie liggen een stapel patiëntendossiers in enveloppen, zie ik. Ik moet aangeven wat ik kom doen bij de balie en iedereen achter mij kan horen dat ik mijn patiëntendossier kom halen. Ik moet mijn paspoort laten zien. Na wat administratief gedoe omdat de kopieermachine niet werkt krijg ik mijn dossier, in een envelop. Niet verzegeld of wat, gewoon dichtgevouwen. 'Medische gegevens' staat erop geschreven, met mijn naam, zodat iedereen die hem ziet weet wat er in zit. Ik stop hem in mijn schoudertas en ga naar buiten.
Nu ik hier toch ben, kan ik net zo goed wat andere dingen doen. Timemanagement en zo. Met mijn dossier in mijn tas ga ik naar de Gamma en de AH. Ik koop een nieuwe massagedouchekop, je blijft maar dingen doen als je gaat verhuizen, en inkopen voor moussaka. Met mijn schoudertas deinend op mijn rug fiets ik naar huis door het drukke centrum van Utrecht. En mijn patiëntendossier? Dat ligt nu in mijn 'postvak in' op mijn bureau, want mijn nieuwe huisarts is de komende weken met vakantie.
Doe mij maar een elektronisch patiëntendossier. dat lijkt me stukken veiliger.
Abonneren op:
Posts (Atom)