De politieke crisis, een oplossing

De regering is gevallen, maar we moeten van de EU een sluitend budget maken als Nederland. Omdat we lekker hard hebben lopen kwaken in de EU, willen we dat natuurlijk graag. Daarom poneer ik de volgende oplossing: Alle partijen in de Tweede Kamer gaan akkoord met een belastingverhoging die nodig is om met de huidige uitgaven een sluitende EU-begroting te maken. Die leveren we in. Omdat geen van de partijen natuurlijk graag de belastingen willen verhogen in tijden van verkiezingen, gaan ze daarna onderhandelen om de uitgaven te beheersen. Lukt dat, yay, ze kunnen trots melden dat zij ervoor hebben gezorgd dat er geen belastingverhoging plaatsvindt. Lukt het niet of ten dele, dan zijn alle partijen verantwoordelijk.

Sewaypolitie

In Lissabon zag ik politieagenten op een Segway. Ik zag de scene helemaal voor me. Onverlaten overvallen de plaatselijke juwelier. Met een auto rammen ze door de voorpui en terwijl het alarm door de straten loeit pakken ze snel alle gouden en diamanten armbanden en stenen en racen weg in de klaarstaande getaway BMW. Met 160 racen ze door de stad en daar komt de politie, op haar segways, in de achtervolging...

Ik heb toch best leuke dingen gedaan in mijn leven...

Ik heb onder een palmboom een boek gelezen, om twaalf uur 's nachts een ijsje gegeten, in de regen gedanst en sushi gegeten.

De tijd

Ik kwam aan in Lissabon op de zondag dat de zomertijd inging. Terwijl ik op het moment dat het vliegtuig opsteeg mijn horloge al verzette, deden de Portugezen dat slechts met mate. Het gevolg was dat toen ik aankwam, de meeste buitenklokken nog niet op de zomertijd stonden, maar hun rondjes in de tijd nog liepen op de wintertijd. Toen ik zeven dagen later vertrok, terug naar Nederland, stonden de meeste buitenklokken nog steeds op wintertijd.
De Portugezen maken zich niet echt druk om de tijd, hoewel ze zich blijkbaar wel druk genoeg maakten om door de hele stad klokken neer te zetten waar je de tijd pas van weet als je op je horloge kijkt of hij goed loopt. Dat zou in Nederland niet gebeuren, dacht ik, net zoals wij geen mannetje in de tram zouden hebben die af en toe de tram stilzet en uitstapt om met een stuk touw aan de achterkant het energieding op het dak weer goed langs de stroomdraden te laten lopen. De tijd zou in Nederland altijd goed lopen.
Maar gelukkig had ik buiten de waard van Transavia.com gerekend. Op de terugweg spreekt de purser ons vrolijk toe vanuit de intercommen. Nadat ze ons heeft uitgelegd dat we niet mogen roken, waar de nooduitgang is en hoe we het zwemvest om moeten doen in tijden van nood meldt ze: "Vandaag hebben we entertainment op uw terugvlucht en de film die we u laten zien vandaag is 'New years eve'."

Als je het maar hard genoeg gelooft gebeurt het ook.

Het was weer zo'n geweldig plan; het vrijgeven van de tarieven van de tandartsen. Iedere tandarts kan nu zelf zijn tarieven vaststellen, en de wondere wereld van de concurentie en marktwerking zou zijn werk doen. Alles zou als met een toverstaf goedkoper worden. Een soort placebo effect, als je het maar hard genoeg gelooft gebeurt het ook.
Als zorgconsument wordt je geacht de tandartstarieven te vergelijken en een verantwoorde keuze te maken. Zoals in de reclame van een zorgverzekeraar, dokter A is goedkoop, dokter B heeft jarenlang ervaring en dokter C geen wachtlijst. Ik kies dokter B, want ik vind ervaring belangrijk. Zo ongeveer. Nog even en alle tandartsen hebben hun eigen facebookpagina. 'Kijk, ik heb al 500 likes'.

Anyway, het zoontje van iemand die ik ken moet misschien een beugel. Dus op naar de ortho, om te vragen wat de beugel van haar zoontje gaat kosten. Dat bleek uiteindelijk meer te zijn dan de zorgverzekering vergoedde. Daar wilde moeder nog eens goed over nadenken. Kon ze dat betalen? Was er niet iemand goedkoper? Was de beugel eigenlijk wel zo nodig? Dat was geen probleem, vond de ortho.
En twee weken later verscheen een rekening voor het vragen naar de prijs van de tandarts. 25 euro, af te rekenen binnen twee weken. Nou, toch eens bellen met de zorgverzekering. Die was niet verbaasd. "Oh, dat is geen probleem hoor, dat wordt gewoon vergoed. U moet even een declaratieformulier invullen."
Toch nog enigzins verbijsterd legde ze de hoorn neer. Vragen naar de prijs van de tandarts kost 25 euro en de verzekering vergoed dat. Zo wordt de zorg dus goedkoper. Ik ben niet verbaasd als de aanvullende tandartsverzekering volgend jaar een stuk duurder wordt.

Slaafvrij

Nederlandse champignontelers die geen Oost-Europeanen uitbuiten, krijgen het keurmerk FairProduce uitgereikt, lees ik in de Volkskrant.

We kunnen verdorie toch gewoon wel één keertje de wet handhaven?

Fietsen in the city

In Londen gaan steeds meer forensen met de fiets, lees ik in de Volkskrant. De Nederlandse ambassadeur biedt de Londenaren daarom 'onze Nederlandse expertise'.
Ik heb ook in Londen gefietst. Dat was de eerste keer dat ik buiten Nederland fietste, in 1999. Eigenlijk was het een tussendoortje op een vakantie naar Ierland. Ik had mijn fiets mee en moest van het ene station overstappen naar een ander station en daarom dwars door de Londense city fietsen. Zoals gezegd was het de eerste keer dat ik buiten Nederland fietste en het was een verademing! Waar ik in Nederland altijd gespannen op de fiets zit en geen idee heb wat de andere fietsers en verkeersdeelnemers gaan doen, was fietsen dwars door Londen zo ontspannen, zo duidelijk. Een geweldige openbaring, dat fietsen door de city ook zo kan.
Sindsdien heb ik op veel plaatsen ter wereld gefietst. In Ierland, in Berlijn, in Portugal, in New York, in Luxemburg, in Noorwegen. Ik klikte mijn fietstassen aan de bagagedrager van rent-a-bikes en hup, gaan. Overal werkt dat.
Dit weekend was ik met mijn klikfietstassen naar Zeeland. Ik huurde een OV-fiets en klik en... De tassen pasten niet. Overal ter wereld kan ik mijn fietstassen aan bagagedragers klikken, maar op de Nederlandse OV-fietsen passen ze niet. De buis is te dik.
Dus Londenaren: laat die ambasadeur met 'Nederlandse expertise' toch vooral lekker kletsen en doe het anders!