6

De slak was sinds kort minister. Zijn Ministerie was niet erg bekend en de slak zelf ook niet. Hij kon, in tegenstelling tot de leeuw, gewoon bij de Boni sla kopen, zonder herkend te worden.

Maar zijn Ministerie was wel van belang. Het was het meest miskende Ministerie van alle. Het was het Ministerie van Traagheid.

Tijdens de vergaderingen zij hij niet veel. Hij had niet veel plannen. Dat liet hij liever aan anderen over. Die waren daar veel beter in, in het bedenken van plannen.

De slak werd ook niet erg gewaardeerd, door de andere dieren. Tijdens de troonrede zat hij er een beetje voor spek en bonen bij. Het ging nooit over hem. Dus hoefde de cameraman nooit de camera te zwenken om hem in beeld te brengen.

Niet zoals bijvoorbeeld leeuw. Die werd erg belangrijk gevonden. Die was Minister-President. Hij zat de vergadering voor. En een keer per week, op vrijdag, gaf hij een persconferentie. Alle muskieten uit heel het land kwamen dan naar zijn kamer.
"Kom maar met uw vragen", zei leeuw dan.
"We hebben eigenlijk niets te vragen", zeiden de muskieten.
"Vraagt u toch maar," zei de leeuw, "We zijn er nu toch."

Alle andere ministers maakten plannen. Grote plannen. Maar soms, dan kwam zo'n plan ineens in de tweede of derde versnelling. En dat moest je niet hebben, als minister. Als minister zat je vier jaar. Stel je voor dat je plan af was voor die vier jaar om waren. Dan moest je een nieuw plan bedenken.

De Tweede kamer ging dan vragen stellen. "We hebben het plan doorgegeven aan slak, van het ministerie van traagheid," zei de minister dan. "Die gaat er naar kijken en dan aan ons terug berichten. Zo komen we beslagen ten ijs."

Dan kreeg de slak ineens televisietijd. En kwamen alle muskieten naar zijn kantoor.
"Is het al af?", vroegen ze dan.
"Wordt het mooi?"
"Is het blauw?"
"Wie gaat dat betalen?"
De slak keek dan gedistingeerd de ruimte in. Daarna liep hij langzaam naar de microfoon.
"Rustig aan," zei hij dan, met een diepe stem "Laten we dat eerst eens goed bekijken."

Bijna alle plannen van de ministeries, kwamen ooit bij het ministerie van traagheid.

verloren

Vandaag was ik bij de bio-natuurvoedingswinkel. Ze hadden aardbeien, uit de kassen van Spanje, in de aanbieding. De eigenaar zei dat hij meedeed met een actie van 30 bio-natuurvoedingswinkels.
Later, buiten, kwam ik tot het besef dat we verloren hebben.

Jonge man

Over twee maanden word ik veertig.

Vanochtend stak een mevrouw met grijze krullen de straat over.
Ze kwam tot mijn schouder, dus ik moest naar beneden kijken.
"Goedemorgen", zei ik.
Zij kwam maar tot mijn schouder, dus ze moest omhoog kijken.
"Goedemorgen, jongeman", zei zij terug.

Ganzen

Laatst gaf ik ganzen te eten.
Ganzen zijn enigzins domme beesten. Als je een stukje brood voor hun zwemvliezen gooit, kijken ze eerst met hun hoofd in de lucht rond. Voordat ze door hebben waar het stukje brood gevallen is hebben de eenden het al weggekaapt.

Laatst zag ik in een of andere actualiteitenrubriek 'Hoe gevaarlijk zijn ganzen voor het vliegverkeer?' Het lijkt me dat dat qua gevaar eigenlijk omgekeerd zou moeten zijn. 'Hoe gevaarlijk is het vliegverkeer voor ganzen?'

doorrijden

Vorig jaar werd de wijk Ondiep, waar ik woon, een aantal dagen hermetisch van de bewoonde wereld afgesloten me potige mannen en dito hekwerken. Een agent had een buurtbewoner neergeschoten, wat leidde tot spanningen in de buurt. Logisch. Een aantal groepen mensen die het wel leuk vonden te rellen, gooide olie op het vuur en uiteindelijk vond de burgermoeder dat de wijk maar afgesloten moest worden om tot rust te komen. Nu is er onderzoek gedaan en de agent wordt niet vervolgd,want het was noodweer. Daarin heeft het OM vast gelijk, maar iets uit het onderzoek viel me erg op, en deed me afvragen of we eigenlijk wel iets hebben aan de politie. Dit stond namelijk in de krant van vandaag:
'Op 1 november is voor het onderzoek de schietpartij gereconstrueerd. Toen de agenten in de Boerhaavelaan aankwamen, hoorden ze, zo verklaarden ze, op de hoek van de straat een man schreeuwen: ‘Kankerlijers, ik maak jullie dood.’ Ze gingen kijken wat er aan de hand was en ze zagen er een groepje mensen op straat staan. De agenten wilden weer doorrijden [...]'
Een paar minuten lang hield ik de krant verbijsterd in mijn handen terwijl mijn ogen continu die zin lazen: 'De agenten wilden weer doorrijden'. Er is een groep mannen. Een van hen heeft een mes in zijn handen. Die roept: "Kankerlijers, ik maak jullie dood." De agenten wilden weer doorrijden.
Ik vraag me nu af wanneer agenten niet meer doorrijden. Wanneer agenten vanuit hun protocollen, die ze vast hebben, de opdracht hebben in te grijpen en iets te doen.

Boekrecensie

Lizard - Banana Yoshimoto

Delicate, kleine, beschouwende verhalen, net zo kwetsbaar als het bijna rijstpapier waarop ze zijn uitgegeven. Verhalen als de eerste lentedag, waar de zon de kille lucht net genoeg opwarmt en je in verwachting laat voor de warme zonnige dagen die nog gaan komen. Maar pas op, voor je het weet heb je een papercut.

Het zijn kleine verhalen en er gebeurt niet veel, maar het gaat wèl ergens over. Het gaat over hoop, verlangen, kleine dingen in het leven die iets veranderen. Blijkbaar levert dat een vrouwelijk boek op, gezien sommige andere recensies die ik gelezen heb.

Er zijn inderdaad geen grote gebaren of intens diepe emoties en inzichten. Maar geef eens toe, als jij op het terras zit, fluitje in de hand, terwijl de lucht langzaam donkerblauw wordt en je je leven overdenkt; hoeveel grote intens diepe emoties heb je eigenlijk gehad? En hoe vaak is emotie als een ondergaande zon, lammetjes in de wei of een jong poesje in je hand? Geen groot gebaar van overweldigende verzwelgend gevoel, maar een zacht plekje, warm brandend in je borst? Zo'n boek is dit boek van Banana Yoshimoto. een klein brandend warm plekje hoop in je hart.

Boekstatistieken!

Gelezen in 2007:
47 boeken.
1 uit Denemarken, 3 uit Marokko, 11 uit Nederland, 3 uit Italië, 1 uit Portugal, 8 uit de VS, 5 uit Japan, 3 uit België, 4 uit Engeland, 2 uit Ierland, 1 uit Spanje, 1 uit Zuid-Afrika, 1 uit Congo, 1 uit Duitsland en 2 uit Finland.

Gekocht in 2007: 45 boeken, waarvan gelezen... 5. :)

Boeken _uit_ 2007 in mijn collectie: 4. (Meneer Verona daalt de heuvel af, Tegenspel, Kersenbloed en Vissen op zalm in Jemen). Dat zegt niet zoveel, want bijna alle boeken uit 2006 heb ik in 2007 gekocht. Dat is een nadeel van een mtTBR, je ligt zo achter.

Boeken uit 2007 gelezen: 6.

Gecrosst in 2007: 276 boeken, waarvan gevangen 64. (In totaal nu 818 boeken vrijgelaten en 229 vangsten.)