Densimo

Laatst zag ik weer beelden van Belayneh Densimo. Hij was marathonloper, eind jaren tachtig. Het zijn beelden dat ik me altijd herinner en waardoor ik voor het eerst ook een marathon wilde lopen. Hij liep in de marathon van Rotterdam, een nieuw wereldrecord, voor het eerst onder de 2.07.
Ik vind de huidige marathons steriel, emotieloos. Het is te geregisseerd. Als een marathonorganisator een tijd van tussen de 2.05 en 2.06, daar zijn we inmiddels aanbeland, wil, dan wordt er een tijd tussen de 2.05 en 2.06 gelopen. Alleen het weer kan daaraan nog wat veranderen. De lopers inspireren niet. Ze lopen hard. Er zijn hazen, die de renners de eerste 20 of 30 kilometer op sleeptouw nemen. Niets wordt meer aan de renners, aan het toeval of aan de afstand en de wedstrijd overgelaten. De organisator bepaalt.
Densimo had meer. Ik weet niet precies waarom. Die race, die marathon, dat was emotie. Dat was strijd, tegen zichzelf. Dat zag je. Daar leefde je mee met de renner, voor de televisie.
Densimoh had een hele kenmerkende loopstijl. Hij bewoog zijn arm in een cirkel langs zijn lichaam. Dat is denk ik de best mogelijke omschrijving. Dat is een energieverslindende loopstijl, die hem vandaag de dag afgeleerd zou zijn. Maar hij had dat nog. Hij deed dat maar met 1 arm. Soms, als ik ren, doe ik het ook eventjes, ben ik weer de fan van 18 die hem nadoet.
Aan de finish, terwijl Densimoh het laatst opgezogen vocht tegen de dranghekken weer uitkotste, kwam een interviewer met een klein Ethiopisch jongetje. Het jongetje was zes jaar en sinds twee jaar in Nederland. Hij mocht Densimoh interviewen. "Beetje moe.", zei Densimo, die nooit een groot spreker is geworden. Kom daar nog eens voor, in 2008, waarin iedere beetje atleet een cursus media heeft gedaan en van te voren met zijn communicatie-adviseurs de standaard antwoorden op alle vragen heeft getraind.
Ook dat beeld, van dat Ethiopische jongetje, is mij bijgebleven. Misschien denk ik er ook nu weer aan, omdat het anno 2008 niet meer mogelijk is. We kijken nu heel anders naar vluchtelingen. Dat jongetje was aan gruwelijke omstandigheden en honger ontkomen, gevlucht met zijn ouders, en nu mocht hij Densimoh interviewen, die uit hetzelfde land kwam en zojuist 2.06 had gelopen. Tegenwoordig hebben we Rita Verdonk, die zegt dat vluchtelingen 6 miljard euro kosten en we zonder ze geen filebelasting zouden hoeven te betalen. Dat is toch een ander soort gevoel.

Morgen ga ik 20 kilometer rennen. Ik ga denk ik een klein stukje even Densimoh nadoen. En denken aan dat jongetje van zes, dat Densimoh mocht interviewen en hopen dat we ooit weer zoveel respect voor mensen kunnen opbrengen.

tot de kern

In de jaren tachtig deed ik mee aan demonstraties tegen kernenergie. Daarbij moet worden aangetekend dat ik toen veertien was. We deden lessen maatschappijleer over demonstreren, kernenergie en politiek. Ik liep mee in een demonstratie in mijn woonplaats, Delfzijl. Datzelfde jaar ging ik mee op excursie naar Dodenwaard, vanuit mijn school, omdat ik de andere kant van het verhaal ook wilde horen. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat we kernenergie niet zouden moeten doen.

Nu, dertig jaar later, schijn je weer je positie te moeten bepalen omtrent kernenergie. Blijkbaar is het kernenergieprobleem veranderd. Prominenten, politici dan vooral, propageren dat we het milieuprobleem niet anders kunnen oplossen dan met kernenergie. Daarover is nu langzaam publiek debat ontstaan in kranten en op internet. Nou, bij deze ga ik dan opnieuw mijn positie bepalen.

Waarom moeten we af van gas en olie als energiebron? Daarvoor zijn drie redenen: Het is vervuilend, het spul raakt op en we moeten ervoor zaken doen met landen waar je liever niet afhankelijk van bent, zoals Rusland, Nigeria, Iran en Saoedi Arabië.

Is kernenergie hiervoor een goede vervanging? Nee. Het is vervuilend, uranium raakt op en we moeten ervoor zaken doen met regimes waar je liever niet afhankelijk van bent, zoals Rusland en Congo.

Waarom wordt kernenergie dan toch als _de_ oplossing aangedragen voor onze problemen met gas en olie? Dat komt omdat het milieuprobleem eenzijdig wordt gezien als een CO2 probleem. Daar is kernenergie inderdaad een oplossing voor, want er komt geen CO2
vrij. Maar het vervangen van de ene vervuiling voor de andere, van het ene nare regime door het andere en van de ene eindige grondstof door de andere is natuurlijk geen oplossing. Dat is wederom het voor je uitschuiven van het probleem. Dat doen we al zo'n dertig jaar. En dat is het echte probleem.

Joepie, ik word spion!

Als kindje was ik dol op James Bond. Niet zozeer om de bikinimeisjes, waarvan ik het maar vreemd vond dat James er steeds op viel, of de keiharde actie met Chinezen met stalen vullingen en onthoofdende hoeden, maar om de gadgets die hij had. Q was mijn held! James was de eerste met een palmtop, de eerste met een telefoon met camera, en had zo'n pen waar de vulling met zo'n vaart uitschoot dat de tegenstander erdoor gedood kon worden. Hij dronk welliswaar martini, maar ik nam aan dat dat geen absolute voorwaarde was, en dat "Sinaasappelsap, vers" ook best een leuke kreet zou zijn bij de bar. en let's face it, "Mijn naam is Wii, iiwi.", is ook gelijk lekkere productplacement, goed voor de inkomsten.

Gelukkig, dankzij MI5 kan ik nu ook 007 worden. De dienst zoekt namelijk homoseksuelen die spion willen worden. Homo's en lesbiennes zijn namelijk, volgens de dienst, al sinds hun jeugd bezig met zich anders voordoen dan ze zijn, dus zijn ze er erg goed in. Echt waar. Ik ga morgen een pak huren en op gesprek!

Slechte dag

Je weet dat de dag niet meer goed gaat komen als je allebei je lezen in hetzelfde oog steekt.

Wandelschoenen

Ik ga binnenkort op wandelvakantie in Italië en heb nieuwe wandelschoenen nodig. Nu is, in tegenstelling tot het kopen van kleren, het aanschaffen van schoenen niet een van mijn favoriete bezigheden.
Ik heb twee paar schoenen. Een paar gewone schoenen en een paar runningshoes. De lol van veel schoenen kopen is mij vreemd. Je hebt geen keus dan die vreselijke verkopers te woord staan, en je moet ze passen, het duurt uren en iedereen kan je voetengeur ruiken.
Het liefst zou ik naar zo'n winkel gaan als Kathmandu of zo, maar dat is gelijk 50 of meer euro duurder dan de bergschoenen bij Perrysport. Heb ik dat over voor alleen de winkel? En dan de keuze. Het liefst heb ik eerlijke wandelschoenen, maar op het gebied van eerlijke schoenen leeft de wereld nog in het prehistorisch tijdperk helaas. Niets over te vinden. Ja, wat sneakers, maar daar loop je geen lange afstanden op, offroad.
Meindl dan maar, dat heeft in ieder geval een brede neus, voor mijn absoluut niet welgevormde voeten. En het is een Duits familiebedrijf, meldt een website. In de hoop dat die hun productie niet uit handen hebben uitbesteed aan Filipijnse sweatshops, dan maar. Maar die meidl schoenen hebben hun naam niet mee. Ze heten safari, of Borneo of Tibet. Is dat niet overdreven? Ik ga slechts naar italië, en heb niet echt plannen voor wandeltochten in de donkere oerwoud van Borneo, laat staan de hoogvlaktes van Tibet.
Zuchtend, met een knellende band om mijn longen van de spanning, ga ik dan maar, op weg naar de wadelschoenen...

iiwi's olijven

Sinds deze zomer heb ik een olijvenboompje in mijn vensterbank staan. En in de herfst had ik oogst: 15 kleine olijfjes. Ik heb ze geplukt en in een weckfles met zout water gedaan. Deze week heb ik een speciaal porcelijnen olijfpotje gekocht en nu eet ik ze in de pasta. sommige hele kleintjes zijn hard gebleven, maar de rest zijn zacht en zilt geworden.

Mijn eerste eigen olijven!

loos

Alweer geen Fitnaloze dag. :(