Zomaar een conflict in het Midden Oosten II

Zo, en nu allebei je eigen troep opruimen.

Roze meisje

Ik liep naar mijn huis op het moment dat de kerk uitging. Een groep mensen, allemaal in het zwart, want God mag blijkbaar geen plezier hebben, stak de straat over. Daartussen liep één meisje, van drie of vier jaar, zoiets, met een knalroze jas en blauw jurkje. Dat maakt de dag weer goed.

Zomaar een conflict in het Midden-Oosten

"Mamma, maar hij schiet steeds propjes in mijn kamer!"
"Maar mamma, hij heeft mijn speelgoedauto's gepakt!"
"Maar mamma, hij heeft de deur van mijn kamer op slot gedaan!"
"En nu koppen dicht! En naar je kamer. En laat ik niet zien dat je er uit komt!"
"Maar mammaaa..."
"Koppen dicht!"
"Nou! Het is niet eerlijk!"
"Het is gemeen. Hij begon!"
"Nietes, hij."
"Koppen dicht!"

Laatste restje Ierlandreis

Vandaag heb ik het flesje van de Burren-shampoo weggegooid. Dat was het laatste restant van de Ierlandreis van twee jaar geleden. Dat flesje had ik gekocht in the Burren perfumery, een winkel, midden in de Burren. Je komt er niet zomaar. Er is in de weide omgeving niets. Geen dorpje, geen goede weg en geen mensen.
Ik was er op de fiets, in een rondreis door the Burren, in zeven dagen, van Lahinch naar Galway.
Ik had shower gel, thee, wierrook uit de Burren. Iedere keer als ik wierrook stookte dacht ik aand ie reis. Of als ik die thee dronk. Me waste. Maar nu zijn ze allemaal op. Het enige wat nu nog rest zijn herinneringen, foto's een een trui die gebreid is door vrouwen het de Aran-eilanden.

5 november

5 november liep ik door de stad en kon de vibraties voelen.
Ik was gewoon opgestaan, had mijn tanden gepoetst, ontbeten met koffie en gedoucht. Het leek een dag als alle andere. Het was druilerig, mistig weer. Ik voelde de druppels tegen mijn gelaat toen ik de deur opendeed. De koude wind verkilde mijn botten. Winterjassenweer. Een dag om in bed te blijven.
Maar alles veranderde toen ik eenmaal buiten was. Er was iets gaande. Iedereen leek te glimlachen. Mensen straalden van hoop en verwachting. Blank, Surinaams, van de eilanden, Marokkaanse vrouwen met hoofddoek die boodschappen deden, Turkse mannen in het koffiehuis, iedereen had het erover. Obama is verkozen tot president.
Heel Utrecht straalde. Iedereen had het gevoel dat alles nu mogelijk was. De wereld zou veranderen. Amerika zou veranderen. Wij zouden veranderen. Als in de Verenigde staten, waar acht presidenten geleden Martin Luther King een droom had, die droom verwezenlijkt kon worden, dan kon alles.
Mensen huilden van geluk. Iedereen kreeg een boost in zijn zelfvertrouwen. Ook ik zal het onmogelijke mogelijk maken. Waar Turken en Marokkanen zich door Nederland gekleineerd voelde, was er weer hoop. Waar Nederlanders zich ingeklemd voelden, was weer hoop. De lucht zinderde. Wij kunnen het ook. Want soms is wat onmogelijk lijkt alleen maar moeilijk. En moeilijkheden, kunnen overwonnen worden. Zoals Obama overwon.
Ik slenterde door de straat en langzaam veranderde mijn loop in een huppelpas. Direct veranderde ik van plan. Niks niet in bed blijven. Lekker uit lunchen gaan. Brood met geitenkaas, vijgen en dadels! Ik voelde de energie door mijn lichaam trekken. En boven mij, boven mij stopte de druilerige regen en scheen de zon. Voor het eerst in vier dagen.

Ik zag een vrouw met haar zoontje naar de auto lopen. Het jongetje was zes of zeven jaar oud, en huppelde naast zijn moeder. “Mama, heeft Obama gewonnen?”, vroeg hij. Zijn mama knikte. “Yes, Obama is de eerste zwarte president en dat is zo chill!” Een gewoon jongetje van zeven. We zijn allemaal Amerikanen.

Een lichtje van God

Uit het AD:
Op de Neude zijn op proef alle lichten al uitgeschakeld. Hierdoor
stroomt het fietsverkeer beter door. De fietsersbond is enthousiast
over de proef. Woordvoerder van Embden: "Er zijn godzijdank nog geen
ongelukken gebeurd."

Dus, waar we voorheen konden vertrouwen op verkeerslichten, legt de
fietsersbond ons leven nu weer in handen van God. Als ik moest kiezen
tussen verkeerslichten of de voorzienigheid, dan wist ik het wel. Maar
misschien wil de fietsersbond iedere zondag bidden aan God dat xij
alle fietsers op het Neude weer veilig aan de overkant laat komen deze
week?

Het loon van de intrest

Banken maken geld. Iedere keer als er iemand komt die een lening afsluit, wordt er nieuw geld gemaakt. 95% van al het geld is eigenlijk niet meer dan bankkrediet.
Maar banken vragen wel een prijs. Over een lening betaal je rente. En daar zit een probleem. Dat rentegeld is er namelijk helemaal niet.
Banken maken bij iedere lening nieuw geld, net zoveel als de lening. Maar ze maken niet het bedrag van de rente. Dat geld is er niet. Stel dat we met zijn alleen 100.000 euro hebben geleend. Dan is er 100.000 euro gemaakt. Er moet vijf procent rente worden betaald, dus in totaal moeten we 105.000 euro aan de bank betalen. Maar, er is maar 100.000 euro ooit gemaakt. Hoe komen we aan de resterende 5000 euro?
Die kan er alleen komen als er weer mensen zijn die geld lenen. Dan wordt er nieuw geld gemaakt, dat gebruikt kan worden als afbetaling van de rente op de eerste lening.

Iedereen ziet natuurlijk nu het probleem. Er moet steeds meer en meer geleend worden, om de rentebetaling op vroegere leningen te kunnen blijven afbetalen. Daarom wordt lenen steeds gemakkelijker. Daarom krijgt iedereen een creditcard mogelijkheid. Als we niet meer kunnen lenen, kunnen we onze schulden niet afbetalen.

Maar wat betekent dit nu voor de reële economie? Daarover in een volgend blog.